Obrazkowo!

Tytuł: Alvittany :* <3

1.

Alvin się pacza na jej zęby jakby jej ich zazdrościł :D 

2.

 Aaaaa...le on ma dziwną twarz :D 

3.

Lepiej mnie nie puść bo dostaniesz w łeb kochasiu :D 

4.

Zginiemy tuuu!

Alvin, bądź facetem i mnie puść! :D 

5.

Szkoda że tej czapki nie było w filmie -.- pewnie ktoś by zadbał aby nie raz "zgasło mu światło" :D

6. 

Aaaah! Widzicie te buty?! A no i Alvin i wiewiórki.. ale patrzcie na te obcasy! :D 

7. 

CO jak co, ale to jest słodkie ;3

8.

Zatłukę cię, że mnie nie podrzuciłeś :) 

Aj zejdźmy najpierw ze sceny :D 

9.

Alvin, pamiętasz? :D 

10.

Frustracja level hard Dave :D 

11.

No i czego tu chcesz laluniu? 

12.

Nie denerwuj mnie Seville, bo jak ci przyfasolę z półobrotu to się ugotujesz na ścianie!

13.

To . Jest . Moje . Ulubione . Zdjęcie. Jest cudowne <3

Obrazkowo!

HELLO! :D

1.

To moje ulubione zdjęcie z nimi *o*

2.

Aż mi serce rośnie patrząc na Theosia! :3

3.

4.

Ja chcę jego okulary -.- 

5.

Pokazujemy swoje słodkie ząbki <3

6.

Nie znam osoby, która nie uważa, że to zdjęcie nie jest przekomiczne i takie AWW ;3 na raz :D Ale w sumie to ja na wszystko mówię "awww" więc cóż... co nie Wiki? :D ;3

7.

Nie ma to jak Alvin pokazujący ... coś xD oraz nasz kochany Teoś <3

8.

Tak jak mówiłam, pomimo że oczka Alvina *.* są the sweetest of the world , to oczęta Teodora w połączeniu z jego wrodzoną słodkością dają cudowną mieszankę <3

9.

A teraz robimy zapasy przed zjadaczami serowych kulek! (czyt. Alvin i Szymek)

10.

Jakie śliczne oczka *.* *.*

Wiem , że mało ale z nimi prawie wgl. nie ma wspólnych zdjęć >< 

Ale te co są .. myślę że nie takie złe :)

No ale to  wam ma siem podobać ^^

Fanfick: Czasem jednak to co najpierw złe, wychodzi nam na dobre.

Mam wielką ochotę na ten fanfick więc... więc go dodaję :) Może trochę przesłodzony ale nie mogłam się powstrzymać ;*

Ona - piękna , utalentowana , z dobrej rodziny. Na pozór wszystko miała, było idealnie. Szkoda tylko, że pozory tak często nas mylą ... Była księżniczką z najmocniejszego rodu na świecie. 

On - przystojny, utalentowany, mający wszystko. Tylko , że tego nie doceniał. Był rozpieszczonym księciem, który pochodził z drugiego najmocniejszego rodu królewskiego na świecie.


Nasi bohaterowie mają 17 lat.

Rudowłosa przechadzała się po swojej bladoróżowej komnacie. Była ogromna. W rogu było dwuosobowe, różowe łóżko zasłonięte bladoróżową zasłonką . Na przeciwko było okno z szerokim parapetem. Resztę pokoju zajmowały kanapy oraz szafy, wieszaki, półki i komody gdzie były suknie, sukienki, kapelusze, bluzki, koszulki, bielizna, spodnie, spódnice. Dziś miał się odbyć wielki bal, na którym miała poznać swojego narzeczonego . Tak, ojciec wybrał jej narzeczonego, a gdy ta się nie zgodziła.. Powiedzmy, że musi nałożyć większy makijaż na ręce i zakryć swój obolały brzuch. Pomimo iż była bardzo szczupła, aby nie powiedzieć sama skóra  i kości, musiała trzymać rygorystyczną dietę i nosić bardzo obcisłe gorsety. Zaczęła nucić swoją ulubioną piosenkę, wybierając suknię na bal . Nie śpiewała na cały pokój, tylko szeptem gdyż jej ojciec nie znosił gdy śpiewała , a jej matka nie żyje. Jest jedynaczką i nie ma kto jej pomóc, nie może się nikomu wyżalić. Wybrała suknię w ulubionym kolorze i zrobiła makijaż, a następnie psiknęła się lawendowymi perfumami. Efekt był powalający. Teraz tylko czekała na godzinę 16 odliczając każdą sekundę...

W tym samym czasie

Chłopak był nie był zły, nie, on był wściekły tak, że bez kija nie podchodź. Ale poszedł na ten bal razem z rodzicami ubrany w czarny garnitur. Usłyszał , że ta jego "narzeczona " to niezła laska, więc humor mu się poprawił. Jechali piękną złotą karocą, od której bił wielki blask. Jego rodzice siedzieli na przeciwko niego i się przytulali. Byli dla nim wzorem miłości, w którą nie wierzył. Wyznawał jedną zasadę "uwiedź, zalicz, porzuć". Nie chciał się zakochiwać i przeżywać historii miłosnych. W jego mniemaniu to tylko strata czasu, więc pomimo obietnicy danej rodzicom, nie miał zamiaru zmienić się dla "księżniczki ".Na samą myśl prychnął niezauważalnie. Jego przemyślenia przerwał głos rodzicielki
-Wychodzimy synku - i ruszyli w stronę ogromnego pałacu.


Księżniczka właśnie schodziła z gracją po długich schodach w stronę księcia, który właśnie przybył. Był na prawdę bardzo przystojny, nie mogła oderwać od niego wzroku. Piękne czekoladowe oczy, jasnobrązowe włosy,czarny elegancki garnitur. Był idealny, dopóki nie zobaczyła w jego oczach obojętności.

Dla niego księżniczka była.. powalająca. Piękne rude włosy, śliczne, niebieskie oczy, idealnie smukła talia. Gdy do niego podeszła poczuł lekkie zdenerwowanie jak nigdy ale nie dał tego po sobie poznać."Co się ze mną dzieje?! "

Podchodząc do niego nie mogła uwierzyć, że ma motylki w brzuchu. "Nie, nie, nie! Ja się nie zakochałam! Ja go nie znam" karciła się w myślach, nie wiedząc, że jej serce już go wybrało. I nie miało zamiaru odpuścić.

- Witam wszystkich na tym balu - po słowach Króla rozległy się lekkie oklaski - Zebraliśmy się tutaj, alby oznajmić narzeczeństwo mojej córki Brittany oraz księcia Alvina. Prosimy tutaj - zwrócił się do nas. Na scenie książę oficjalnie się oświadczył i wręczył pierścionek " ukochanej". Po kilku minutach ojciec wysłał ich na taras.

- To ... Jestem Brittany - zaczęła nieśmiało rozmowę na pięknym balkonie z bajkowym widokiem na ogromny ogród za zamkiem. Nie było wysoko, zaledwie metr, czy półtora.
- Wiem, słyszałem . - powiedział równie "nieśmiało" i uśmiechnął się zalotnie. Księżniczka się lekko zarumieniła.
-Więc.. jesteśmy.. tak jakby parą ?
-Tak, niestety - mruknął ale na jego nieszczęście ona to usłyszała i się wściekła.
-Też nie skaczę z radości, że muszę za Ciebie wyjść ale próbowałam być miła, próbowałeś kiedyś? - zapytała ironicznie.
- Matka Cię nie uczyła, że nie ładnie mówić sarkazmem? - odpowiedział ostro. 
Tego było za wiele. Dziewczynie stanęły łzy w oczach, a on zaczął panikować. Niby ranił dziewczyny i wiedział o tym, ale nigdy nie widział płaczącej, nie znosił tego .
- Czemu płaczesz? - spytał po chwili, już milej i się przysunął .
- Moja mam..ma - zachlipiała - nie żyje, zmarła 6 lat temu, dzień przed moimi urodzinami... - powiedziała cicho. Zamurowało go. Nie wiedział... Coś zaczynało w nim pękać. Ten zimny kamień na jego sercu miał już cienkie szparki.
- Przepraszam, nie wiedziałem - odpowiedział - opowiesz mi coś o sobie? - zapytał ocierając jej łzy .
- A co chcesz wiedzieć? - spytała już w lepszym stanie .
- Hmm... -zastanowił - wszystko ale zacznijmy od ..
- A jeżeli odpowiem na twoje pytania, Ty odpowiesz na moje - przerwała mu.
- Tak - zaśmiał się - jaki jest twój ulubiony kolor ?
- Różowy i fioletowy.
-Masz jakąś ulubioną piosenkę ?
-Hmm.. chyba tak, ale pewnie jej nie znasz..
- Spróbuj - uśmiechnął się zalotnie, na co się lekko zrumieniła.
-Ślicznie się rumienisz - czuła, że miękną mi nogi więc postanowiła zareagować.
- Moja ulubiona piosenka to "James Blunt - You're beautiful ". Jest.. przepiękna.
- Wiesz, co za ironia? To moja ulubiona piosenka - szepnął jej na ucho.
- Co chcesz jeszcze wiedzieć - spytała niepewnie.
Trwało to jeszcze kilka godzin, ciągle zasypywał mnie błahymi pytaniami. Opowiadała mu więc o ulubionych i znienawidzonych filmach, o paru miejscach w których była, i o mnóstwie, które chcę zobaczyć, o książkach. Nie pamiętała, kiedy ostatni raz mówiłam tak dużo. Często robiło jej się głupio, była bowiem przekonana, że go nudzi. Alvin wydawał się jednak skupiony, a jego ciekawość nie słabła, nie przerywała więc przesłuchania.

Jego serce, a raczej twarda skorupa, pękała lekko z każdym jej gestem, dotykiem, słowem. Nie  wiedział co się dzieje.  

Po paru godzinach wiedzieli o sobie wszystko, dosłownie. Wiedzieli, co ich smuci, denerwuje, cieszy, doprowadza do łez, albo do napadu śmiechu. Znali ulubione filmy, książki, cytaty, kolory, wszystko. Tak samo ze znienawidzonymi. Drużyny, sporty, instrumenty, nuty, tonacje. Kwiaty, gwiazdy, rzeczy, wzory. Nie dopuszczali tylko do siebie jednej myśli " Zakochałem/łam się w nim/niej " . Rozmawiali, przechadzając się po ogrodzie i rozmawiali, a tematów im nie brakowało .
-Która godzina? - zapytała Brittany , po kolejnym wybuchu śmiechu .
- 1:45 - odpowiedział - chwila, co?!
- Już tak późno, muszę iść! - krzyknęła .
-Poczekaj - powiedział spokojnie - odprowadzę Cię.
- Nie trzeba - odpowiedziała.
-Ależ trzeba - zaśmiał się. Objął ją ramieniem i poszli w stronę zamku . Szli bardzo powoli , bowiem nie chcieli się rozstawać . Stanęli pod pokojem księżniczki .
- To..
-Tia ..
Nie wiedzieli jak się pożegnać .
- Dobranoc.
-Dobranoc.
Jednak żadne z nich się nie ruszyło. Wpatrywali się w swoje oczy.
-Dobranoc- cmoknęła go w policzek i uciekła do pokoju , zostawiając go samego , stojącego jak wryty . Albowiem, teraz stało się coś niemożliwego. Jego skorupa na sercu, pękła mnie pozostawiając po sobie śladu, a on się zakochał bez opamiętania w Brittany. Miał wielki uśmiech na twarzy i ruszył do swojego tymczasowego pokoju .
Brittany stała oparta o drzwi i rozmyślała z uśmiechem. " Nie, nie mogłam się zakochać! " A jednak nic nie jest niemożliwe. Za pół roku miał się odbyć ich ślub na Karaibach, a ona już się zakochała. Umyła się i przebrała w piżamę . Odpłynęła do Krainy Morfeusza śniąc o Alvinie .
Księżniczka wstała w szampańskim nastroju . Nie mogła zmyc uśmiechu . Nie ważne, czy to w kąpieli, czy jedząc, czy nucąc, czy ubierając się. Nagle zaczęła śpiewać .

Ofiarę złóżcie
z głupiej kozy,
co sama sobie winna jest.
Myślałam: Jakoś się ułoży.
Lecz między mity
to muszę włożyć.


Kogo chcesz czarować,
skoro serce masz
na wierzchu?
Już straciłaś głowę,
dostrzegamy to
bez przeszkód.
Nie wstydź się - to piękne
poczuć nagle miętę
i mieć w głowie pstro.

Co to, to nie!
Ani słowa - a sio!

Co z tego
każdy się dowie, o, o!

Nie powiem,
że pokochałabym go.

To jakiś banał -
lat przybywa,
a serce coraz głupsze.
Mój rozum krzyczy:
Weź się w karby!
Lecz serce głuche,
gdy się uprze.

Wzbraniasz się 
i szczerze uczuć 
nie potrafisz wyznać.
Nas tym nie nabierzesz,
co dopiero zaś mężczyznę!
Popatrz prawdzie w oczy 
on cię zauroczył.
Kochasz go, go, go i już...

Co to, to nie!
Ani słowa, a sio!
Ty wiesz - on też
kocha cię - kochasz goo

Na pewno nie
powiem, że kocham go.

Poczekaj, stań!
Bez dwóch zdań
kochasz go.

Co to, to nie
Ani słowa - a sio!
Ani słowa - nie!
Nie powiem, że pokochałam.

Już dosyć hec -
to nie grzech kochać go!

Cichutko więc
powiem, że kocham go...


Kończąc położyła się na łóżku wąchając różę, którą wczoraj od Niego dostała . Nagle rozległo się pukanie do drzwi . Brittany , cała w skowronkach pobiegła otworzyć . Zobaczyła w nich ukochanego i od razu rzuciła mu się na szyję. 
-Witam moją księżniczkę - powiedział w jej włosy.
-Witam mojego księcia - odpowiedziała.
-Prędko się od Ciebie nie odkleję - powiedziała mu na ucho na co on wziął na ręce i wyniósł do ogrodu . Dziewczyna tylko się zaśmiała , ale nie protestowała . Po drodze minęli ich rodziców , którzy bardzo się ucieszyli. Mieli nadzieję , która się spełniła, albowiem ich dzieci się  w sobie zakochują.

Alvin zasłonił oczy swojej księżniczki chustką w jej ulubionym kolorze. Prowadził ją do ich miejsca w ogrodzie, zasłoniętego przez gałęzie płaczącej wierzby. 

-Alvi, daleko jeszcze? - jęknęła. Szli już tak długo.. 
-Już - odsłonił jej oczy , a ona zaniemówiła.
Przed nią był  przepiękny widok.
-Sam to zrobiłeś? - szepnęła. Było to jej marzenie, przeżyć taki piknik, ze swoim ukochanym. 
-Dla ciebie wszystko - uśmiechnął się, a ona rzuciła się na niego - ej, nie płacz. - starł jej łzy. - Nie lubię jak płaczesz .
- To łzy szczęścia - zaśmiała się - właśnie spełniło się poje marzenie - szepnęła mu do ucha. 
-Wiem - odpowiedział i popatrzył w jej oczy. 

W tle zaczęła grać muzyka , do której Britt zaczęła śpiewać. 

Tyle dni nieba nie dotykać,
Tyle lat nie przeczuwać nic,
Tyle chwil stracić bezpowrotnie,
I w ciemności tkwić.

Stoję tu, patrzę prosto w światło.
Stoję tu, myśli mkną jak wiatr.
Nagle wiem, to nie jest sen
To tutaj jest mój świat!

Po raz pierwszy widzę blask,
Żadnych mgieł i chmur już nie ma.
Po raz pierwszy widzę blask,
Noc dorównać pragnie dniu.
Tak się rodzi nowy czas,
Moje życie się odmienia.

Z dnia na dzień, wszystko jest inaczej
Kiedy jesteś tu.
Tyle dni gonić, nieuchwytne.
Tyle lat błądzić jak we mgle.
Tyle chwil patrzeć i nie widzieć
Nic i mylić się.

Stoi tu, słońce nad słońcami
Stoję tu i od razu wiem
Jeden gest i jasny jest
Nieznany życia sens.

Po raz pierwszy widzę blask,
Żadnych mgieł i chmur już nie ma.
Po raz pierwszy widzę blask,
Noc dorównać pragnie dniu.
Tak się rodzi nowy czas,
Moje życie się odmienia.
Z dnia na dzień, wszystko jest inaczej
Kiedy jesteś tu

Kiedy skończyli stali bardzo blisko siebie. Książe postanowił zmniejszyć tę odległość. Złapał delikatnie twarz ukochanej i delikatnie ją pocałował 

Brittany oddała pocałunek niemal natychmiastowo. Całowali się coraz namiętniej, aż w końcu położyli się na kocu. Po około pół godziny leżeli objęci i wpatrywali się w swoje oczy.

- Powiem coś zwariowanego - powiedział Alvin - Kocham Cię.

- Powiem coś jeszcze bardziej zwariowanego - szepnęła - też Cię kocham. 

Uśmiechnęli się do siebie i Brittany cmoknęła swojego księcia. Leżeli jeszcze kilka godzin . Jedli, śmiali si, śpiewali. Tak mijały miesiące, aż nadszedł dzień ślubu. Codziennie się widywali, wychodzili, poznawali, zakochiwali się w sobie na nowo. Nigdy się nie kłócili. Byli przykładem idealnej, czystej miłości. Nie potrafili się rozstawać ze sobą, a na noc zostawali u siebie w pokojach, choć do niczego nie dochodziło. Tej nocy jednak, księżniczka z trudem wygoniła ukochanego do siebie, żegnając tysiącem pocałunków. Byli już na Karaibach od 2 dni i wszystko było gotowe na ślub. Alvin stał już na kobiercu i czekał na ukochaną.  

Był ubrany w czarny, elegancki smoking i białą koszulę. W kieszeni na piersi miał białą róże. Po chwili wyszła jego wybranka serca. Była przepiękna. Ubrana w suknię jej projektu, uczesana w śliczny kok z wypuszczonymi kosmykami  i lekkim makijażem (choć dla niego nawet w piżamie wyglądała jak królowa, jego osobistego królestwa). 

Ceremonia trwała krótko, a zakochani nie odrywali od siebie wzroku. 

Po uroczystości nowożeńcy ruszyli w stronę stołów wyszykowanych na wesele. Przetańczyli ze sobą całą noc. Po zabawie ruszyli do wynajętego dla nich domu. Alvin przeniósł swoją żonę przez próg i ruszył w stronę sypialni, nie przestając jej całować, a co było dalej można się oczywiście domyślić. 

5 lat później 

Nasza para , o której cały czas opowiadamy siedzi na trawie , w ich miejscu w ogrodzie , a przed nimi bawią się ich pociechy - 4 leni Leon i 2-leni Federico . Alvin i Brittany traktują się bardzo wyjątkowo. Kochają się i nigdy nie kłócą. Królowa jest kochana dla poddanych, a król nie prowadzi żadnych wojen . O ich miłości krążą legendy i opowieści. Wszędzie pokazują się całą rodziną, która niedługo powiększy się o bliźniaczki - Violettę i Franceskę . 

-Kocham Was - powiedział król do brzucha swojej ukochanej .

-My ciebie też - uśmiechnęła się królowa . 

**********************************************************************************************************************************

Oh ah jak słodko :D MIałam zabić Britt czy coś... ale stwierdziłam że mam dobry humor, więc radujcie się! :D 

Fanfick: Impreza Urodzinowa

  Heyka! To znowu ja ^^ Tak jak w tytule, ostatnio duuużo imprez ale cóż, o tym się łatwo pisze :D




BRITTANY

- Mmmmmmmm... - przeciągnęłam się po łóżku zaciągając poduszkę na głowę.
- Brittany, wstawaj! - ktoś wszedł do mojego pokoju i odsłonił zasłonki.
- Nieeeee! - zaprotestowałam - zasłoooń...
- Ani mi się śni.
- A mi się śniło! - zaśmiałam się w poduszkę.
- Briiitt... chcesz przespać swoje urodzinyy? - zapytał ktoś podejrzliwie a ja od razu usiadłam. Musiałam wyglądać komicznie, gdyż siedziałam z szeroko otwartymi oczami, włosami na całej twarzy i w połowie pod kołdrą. Spojrzałam na mojego rozmówcę.
- Jak ty się tu dostałeś? - zapytałam spoglądając na niego spod byka.
- Okna się zamyka - zaśmiał się.
- Pff.. - prychnęłam. No tak, cały Alvin.
- No, to w co się ubierasz?
- Wybierz mi coś - zaśmiałam się. Znamy się z Alvinem od... praktycznie od zawsze. Poznałam go gdy wprowadziłam się tutaj z siostrami. Moimi ukochanymi siostrzyczkami! Od razu zaczęliśmy się ganiać, gadać jakbyśmy się znali latami, a nie kilkoma minutami. Przesiadujemy u siebie całymi dniami, jak rodzeństwo. Traktuję go jak.. jak brata.
- Co mi kupiłeś? - zapytałam głośno.
- A miałem coś kupować? - wyłonił się na chwilę z tym swoim cwaniackim uśmiechem i ukrył się znowu zanim dostał poduszką.
- Może być?
- Hmm... - przeleciałam wzrokiem po stylizacji - bardzo dobre! - pochwaliłam - na zakupy na imprezę - dodałam i podeszłam do chłopaka ze mazaną miną.
- I czemu nie dziwi mnie kolorystyka? - zaśmiałam się biorąc strój i skierowałam się do łazienki. Szybko się przebrałam i umalowałam, a po około pół godziny wróciłam do pokoju i obróciłam się przed przyjacielem.
- Zostaniesz moim stylistą - zaśmiałam się - idziemy?
- Chodź mała - objął mnie ramieniem (przyjacielsko!) i ruszyliśmy w stronę galerii.

- 3 godziny łażenia po galerii... i ty kupiłaś tylko kieckę i buty?! Zadziwiasz mnie za każdym razem.. - westchnął chłopak niosąc moje rzeczy.
- Pff... i tak szybko! - zaśmiałam się - jeszcze tylko dekoracje i tort.
- To już zostaw mnie - powiedział z tajemniczym uśmiechem.
- Pamiętaj, obiecałeś nie robić mi imprezy - stanęłam na środku chodnika - nie chcę.
- Wiem, wiem! - uniósł ręce w geście obronnym. - Ale w sumie to nie rozumiem dlaczego...
- Alvin...
- Ale ja tak chciałbym ci zrobić mega wielką party urodzinową!
- Ale ja nie chcę!
- Proszę, tylko raz!
- Nie, zrozum to w końcu! - krzyknęłam wychodząc z równowagi.
- Ech.. jak chcesz. - poddał się.
- No - pogroziłam mu palcem i ruszyliśmy przed siebie.
- Alvin.. - zaczęłam - dlaczego się tak dziwnie czuję?
- Dziwnie? - spojrzał na mnie - jak to? - zmarszczył brwi.
- No.. jakby... nie wiem.. - przystanęłam i spuściłam głowę.
- Ej, mała! - powiedział i mnie mocno przytulił.
- Nie jestem taka mała - pociągnęłam nosem.
- Oczywiście, mała - zaśmiał się. - Pokażesz mi się chociaż w tej sukience?
- No jasne, chodź! - powiedziałam ożywiona i pociągnęłam go w stronę domu.
- Patrz, malinkę mam - zaśmiał się chłopak wskazując na szyję.
- No, chyba odkurzacz się w tobie zakochał - odpowiedziała błękitnooka. Chłopak szedł przede mną, tyłem, a ja szłam prosto na niego.
- Taka wolna jesteś, że jaki numer telefonu się wyświetla jak stajesz na wagę?
- Ja przynajmniej mogę schudnąć, ty już zawsze będziesz debilem!
- Masz śmiech, jak hamujący pociąg!
- O tobie, mogę powiedzieć 6 liter. Nie, to nie "miłość", to "frajer"!
- Dla każdego osła, jakaś trawka wyrosła..
- Wiesz, nie będę się mścić. Już i tak dość cię los skrzywdził!
- No, zsyłając mi diabła.. w postaci rudej małpy!
- Jak dla mnie, to możesz się nawet zakopać w piasku. Głową w dół!
- No co ty nie powiesz!
- Kiedyś ktoś cię skrzywdzi. I tego dnia nie mogę się doczekać!
- Powinnaś być na plakacie "Mój tata zapomniał prezerwatywy"!
- Wpisz w wyszukiwarkę słowo "idiota" - od razu wyskoczy twoje zdjęcie!
- Masz mózg jak spódniczka mini!
- Z tobą, to nawet nie ma o czym poziewać!
- Niedojad!
- Bezmózg!
- Głupek!
- Tępa dzida!
- Pajac!
- Umiesz chociaż na rodzaj żeński odmienić?!
- Człowiek się uczy całe życie - oprócz lat szkolnych oczywiście!
- Nie gap się tak na tą dziewczynę!
- A co, zazdrosna?
- Nie, ale gapisz się na nią jak łysy na grzebień! - staliśmy tak znów ciskając w siebie błyskawicami, dopóki Alvin nie zaczął się śmiać zbijając tym samym mnie z tropu. Chwilę później oboje leżeliśmy na ziemi bełkocząc coś niewyraźnie i śmiejąc się w niebogłosy. Po kilkuminutowym napadzie śmiechu wróciliśmy roześmiani do domu. Przebrałam się zaskakująco szybko wraz z uczesaniem i umalowaniem. Byłam w 100% gotowa na niespodziankę Alvina! Zadowolona z siebie wróciłam do salonu z uśmiechem i stanęłam przed chłopakiem.
- Wow.. wyglądasz... wow.. - powiedział nie mogąc oderwać ode mnie wzroku.
- Dziękuję - odpowiedziałam.
- I cóż za gama kolorów - ożywił się.
- Wiedziałam że ci się spodoba - wyszczerzyłam ząbki.
- To co solenizantko, urodzinowy spacerek?
- Z największą przyjemnością! - odrzekłam i poszliśmy do parku.

- Uwielbiam to miejsce w parku, pod tym dębem - stanęłam opierając się o drzewo.
- Ja też - dołączył do mnie. - nie jest ci zimno?
- Troszkę.. - powiedziałam i wtuliłam się w przyjaciela.
- ...Alvin... słyszysz to? - zapytałam i odsunęłam się od niego podnosząc wzrok do góry,
- Co słyszę? Britt nie wygłupiaj się - zaśmiał się.
- Nie, na prawdę! - spojrzałam na niego, a tak na prawdę za niego. - PADNIJ! - krzyknęłam i chciałam go pociągnąć do dołu, ale się nie udało. Usłyszałam milion strzałów, pisków i poczułam ból. A potem już tylko ciemność.


Na początku, słyszałam tylko miarowe pikanie. Potem doszedł dotyk. Czułam, jak ktoś mnie trzyma za rękę i płacze. To chyba jakaś dziewczyna. Gdzie ja jestem? Gdzie jest Alvin? Słyszałam jakieś głosy, ale nie potrafiłam ich rozpoznać. Nie mogłam się ruszyć.
- Doktorze, kiedy ona się obudzi? - zapytał jakiś delikatny głos. To chyba moja przyjaciółka, Sara! Ale chwila.. gdzie Alvin? Ja byłam z Alvinem!
- To był poważny uraz, ciężka operacja.. wszystko będzie dobrze, obudzi się w swoim czasie - powiedział jakiś starszy pan.
- Dobrze... - westchnęła dziewczyna i znów poczułam jej dłoń. Dlaczego nie mogę otworzyć oczu? Ja chcę otworzyć oczy, chcę poruszać ręką i chcę znaleźć Alvina!
- Och Britt, tak mi strasznie przykro! - załkała. Dlaczego jej przykro? - Dlaczego to musiało się wydarzyć akurat wtedy, akurat tam... - co się stało?! I gdzie jest mój przyjaciel! Gdzie moje siostry! Gdzie bracia Alvina! - Tak mi przykro... - ech, nie powie. Znów odpłynęłam, wyłączyłam zmysły.

Ktoś mnie dotyka. To jakaś inna dłoń.. ta jest duża, pomarszczona. Ale to na pewno nie dłoń Alvina.
- Britty, Britty.. oh Britty.. - poznaję ten głos! Oh, babciu! - Kochanie, tak mi przykro... ale proszę cię, wróć do nas - powiedziała starsza kobieta. Dlaczego wszystkim tak przykro?! Nie, nie, nie! Nie chcę znowu w otchłań!

Znów dłoń. Tym razem inna. Chyba męska. To chyba...
- Wiem, co będziesz czuła gdy się obudzisz - dziadziuś! - i nie zmuszę cię żebyś została z nami.. możesz odejść jak tylko chcesz - powiedział łamiącym się głosem, a ja nie rozumiałam. - Tylko... daj nam czas, dobrze? Daj nam czas żeby się pożegnać...

Dzisiaj, jest inaczej. To znów kobieca, delikatna ręka. Ale tym razem nie sama, a z chłopakiem. Wiem już, że to Sara i Leo. Ale gdzie jest Alvin? Gdzie moje siostry? Wywnioskowałam już dawno, że jestem w szpitalu, ale gdzie są oni? Jak mówiłam, dziś jest inaczej. Chyba mogę się poruszyć. Spróbowałam poruszyć palcem i... udało się! Pora na oczy. Spróbowałam unieść powieki... i od razu je zacisnęłam. Jak biało! Tym razem bardziej uważałam i kilka razy mrugnęłam. Jak myślałam, zauważyłam Sarę i Leo.
- Britt.. - szepnęła z uśmiechem dziewczyna - doktorze! - zawołała - obudziła się!

Po kilkuminutowym krótkim wywiadzie z lekarzem mogłam zostać z przyjaciółmi.
- Tak się cieszę, nie wiesz jakiego mi napędziłaś stracha!
- Sara, też się bardzo cieszę, ale... gdzie Alvin? - mina obojgu zrzedła.
- Co się dzieje? - spojrzałam na ich oboje - Leo, gdzie Alvin. Gdzie moje siostry. Gdzie Szymon i Teo.
- Britt, to.. to miały być twoje najlepsze urodziny.. wszystko było w parku... byliśmy tam, ja, Leo, twoje siostry, bracia Alvina... wy mieliście dojść... ale wtedy.. przyszło wiele ludzi ubranych na czarno.. mili broń - zaszkliły jej się oczy - Wszystko działo się tak szybko. Leo szybko wrzucił mnie pomiędzy krzaki i kazał zostać, sam pobiegł ratować inne dziewczyny.. Cudem uniknął kulki między oczy - już szeptała - Britt, robiliśmy wszystko co się dało...
- Co to znaczy? - zapytałam patrząc na nią - Sara, powiedz mi!
- Mało co nie wykrwawiłaś się na śmierć, dostałaś w ramię..
- Sara!
- Dobrze.. twoje siostry.. Żaneta, Ella.. Teodor, Szymon... Alvin... oni... nie mieli tyle szczęścia co my - doszeptała i się rozpłakała. To żart. To jakiś pieprzony żart!
- Nie - wykrztusiłam z siebie - nie! NIE! TO NIEMOŻLIWE! - zaczęłam się rzucać po łóżku wyrywając z siebie niektóre kabelki i czując ból w ramieniu - NIEEEE!
- Britt, Britt! - Leo próbował mnie uspokoić ale się wyrwałam. Nie chcę żyć bez nich! Nie chciałam żadnej imprezy! Nie! Ja nie chcę! To nie możliwe! Ja nie mogłam ich wszystkich stracić!

ROK PÓŹNIEJ

Obudziłam się. Wstałam. Już pół sukcesu. Podeszłam do szafy i wzięłam getry i czerwoną bluzę. Dobrałam zieloną gumkę do włosów i fioletowe okulary. Założyłam niebieskie trampki i zeszłam na dół.
- O wstałaś - powiedziała uśmiechnięta Sara - jak się czujesz? - zapytała a ja wzruszyłam ramionami i usiadłam na kanapie przed telewizorem włączając jakieś głupie kreskówki.
- Hey - powiedział cicho Leo siadając koło mnie. Bardzo się zżyliśmy. Jako przyjaciele oczywiście, nie odbiję chłopaka przyjaciółce. Od tamtego dnia mieszkam z nimi, Sara i Leo mieszkają z babcią więc nie miała nic przeciwko. A oni woleli mieć mnie na oku...
- Hey - szepnęłam i oparłam się o niego.
- Dziś rocznica - odezwał się.
- Dlatego czuję się jeszcze bardziej chujowo - mruknęłam.
- Mam coś dla ciebie. Wahałem się długo czy ci to dać, ale on mnie oto poprosił.. - zmarszczył brwi.
- O co chodzi Leo?
- Alvin dał mi to na przechowanie - wyjął zza pleców płytę - napisał ją dla ciebie. Chciał żebyś jej posłuchała.. - wzięłam do trzęsącej się dłoni kawałek plastiku i skierowałam się z nim na górę. Włożyłam płytę do czarnej wierzy i kliknęłam "play".


I might never be your knight in shining armor
I might never be the one you take home to mother
And I might never be the one who brings you flowers
But I can be the one, be the one tonight

When I first saw you
From across the room
I could tell that you were curious 
Girl, I hope you’re sure
What you're looking for
‘Cause I’m not good at making promises

But if you like causing trouble up in hotel rooms
And if you like having secret little rendezvous
If you like to do the things you know that we shouldn’t do
Baby, I'm perfect
Baby, I'm perfect for you
And if you like midnight driving with the windows down
And if you like going places we can’t even pronounce
If you like to do whatever you've been dreaming about
Baby, you’re perfect
Baby, you’re perfect
So let's start right now

I might never be the hand you put your heart in
Or the arms that hold you any time you want them
But that don’t mean that we can’t live here in the moment
‘Cause I can be the one you love from time to time

When I first saw you
From across the room
I could tell that you were curious 
Girl, I hope you’re sure
What you're looking for
Cause I'm not good at making promises

But if you like causing trouble up in hotel rooms
And if you like having secret little rendezvous
If you like to do the things you know that we shouldn’t do
Baby, I'm perfect
Baby, I'm perfect for you
And if you like midnight driving with the windows down
And if you like going places we can’t even pronounce
If you like to do whatever you've been dreaming about
Baby, you’re perfect
Baby, you’re perfect
So let's start right now

And if you like cameras flashing every time we go out
And if you're looking for someone to write your breakup songs about
Baby, I'm perfect
Baby, we're perfect

But if you like causing trouble up in hotel rooms
And if you like having secret little rendezvous
If you like to do the things you know that we shouldn’t do
Baby, I'm perfect
Baby, I'm perfect for you
And if you like midnight driving with the windows down
And if you like going places we can’t even pronounce
If you like to do whatever you've been dreaming about
Baby, you’re perfect
Baby, you’re perfect
So let's start right now


Stałam z łzami lecącymi po policzkach i słuchałam tego po raz dziesiąty pod rząd. Usłyszałam ciche pukanie i skrzypienie drzwi.
- Idziemy na cmentarz - powiedziała delikatnie Sara - może pójdziesz?
- Tak - kiwnęłam głową - muszę. - dodałam i wyłączając wierzę ruszyłam za przyjaciółką. Po drodze kupiliśmy 5 zniczy. Weszliśmy na cmentarz. Znów poczułam ten wiatr, ta atmosferę... trafiliśmy tam,, gdzie chcieliśmy. U każdego usiadłam, porozmawiałam, zapaliłam światełko i pomodliłam się. Każdemu powiedziałam, że kocham i tęsknię. I został mi tylko jeden..
- Chcesz, żebyśmy zostali? - zapytał Leo, a ja zaprzeczyłam głową.
- Wrócę niedługo - powiedziałam i odeszli żegnając się jeszcze raz ze wszystkimi. A ja podeszłam do grobu, do którego nie odważyłam się podejść od bardzo dawna. Wzięłam szczotkę i zmiotłam wszystkie liście. Zmyłam kurz, wywaliłam stare kwiaty i postawiłam nowe. Zapaliłam wszystkie znicze i jeden nowy. Poprawiłam plastikową gitarę. Spojrzałam na nagrobek...
- Zmarł śmiercią tragiczną. Alvin Seville - szepnęłam i usiadłam obok grobu dosłownie się do niego przytulając - Kiedy przychodziliśmy tu wszyscy razem postawić świeczki na grobie rodziców, nie czułam tego co teraz.. Tej pustki. Dziury. Która wypalała mnie od środka, niszczy... Ja nie chciałam żeby ktokolwiek przeze mnie zginął - łzy swobodnie spływały po mojej twarzy. - Tak mi cię brakuje.. Tak mi brakuje was wszystkich... nie a mnie kto budzić - zaśmiałam się gorzko przez łzy - i nie ma mi kto truć o imprezie urodzinowej. Słyszysz? Pozwalam ci. Pozwalam ci urządzić mi imprezę - szturchnęłam grób - tylko wróć do mnie.. ok? Umowa stoi? - poczułam wiatr. Otuliłam się ramionami. Poczułam, jak coś mi szeleści pod nogami i wyjęłam spod nich kartkę. Jak ona się tam wzięła?

Jestem zawsze, jak patrzysz na słońce, czujesz wiatr i obserwujesz gwizdy. Jestem zawsze. 

Uśmiechnęłam się pod nosem. Pozwoliłam aby wiatr wysuszył moje poliki. Może to głupie, ale schowałam kartkę do kieszeni bluzy. Posiedziałam chwilę, wygadałam się "Alvinowi". 

- Wiesz czego najbardziej żałuję? - spojrzałam na zdjęcie na betonie - tego, że nigdy ci nie podziękowałam. I nie powiedziałam jaki jesteś dla mnie ważny. Więc robię to teraz. Dziękuję.. za to że byłeś kiedy kazałam ci wyjść... kiedy mówiłes spokojnie jak się na ciebie wydzierałam... że pocieszałeś, przytulałeś.. dziękuję. Nie dałabym bez ciebie rady.. - powiedziałam i znów wytarłam łzy. Nie chciałam stąd iść, ale wiem że Alvin nie chciałby żebym siedziała tu tak długo i marzła. Więc wstałam pod namową silnego wiatru który ustał jak tylko zdecydowałam iść. 

- To czekam na tą imprezę.. - powiedziałam i odeszłam. 

Ask z Brittany (Fuck Yeah Baby!!!)

                                           
Fuck Yeah Baby!!! I'm baaaack! Jestem pewna że jak to zobaczycie to będziecie mieć takiego maint fucka że ja nie mogę :D Nawet nie wiecie jak baaaardzo się cieszę że tu jestem!

Enjoy everyone :)

P.S. Niestety pisze to z kafejki internetowej, a w owej nie ma polskich znakow... Do pewnego czasu beda sie one pojawiac, ale potem juz nie... Mam nadzieje ze wybaczycie... :(