Witam Serdecznie! Oto trzecie już The Chipmunks Music... Od teraz wy możecie decydować jakie będą tematy. Pomysły możecie pisać w komentarzach :) Byłoby miło...
Dzisiejszy temat: THE CHIPMUNKS and THE CHIPETTES
1. Party Rock Anthem
wyk. LMFAO
Moja opinia: Kto tego nie lubi? Przecież to samo rwie to tańca! 10/10
https://www.youtube.com/watch?v=4hxvEE2LIJE
2. Trouble
wyk. nieznany
Moja Opinia: Mnie to chyba ten rap Alvina na końcu najbardziej się spodobał! :D 9/10 (za mało rapu Alvina :D)
https://www.youtube.com/watch?v=wpCMJVjos-A
3. Say Hey
wyk. Nieznany
Moja Opinia: Awww! To jest takie słodkie! Zwłaszcza jak Simon i Żaneta tańczyli to na bezludnej wyspie! Już sobie wyobrażałam jakby to było gdyby tańczyli to Alvin z Brittany :3 Awww.... 10/10
https://www.youtube.com/watch?v=wpCMJVjos-A
4. Born This Way/ Ain't no stoppin us now/ Firework
wyk. The Chipmynks and The Chipettes
Moja Opinia: Jeeeju! To jest.... IDEALNE!!! Partie idealnie dobrane! Wszystko tu jest idealne! 10/10 i nie ma innej opcji!
https://www.youtube.com/watch?v=36-haLeolu0
5. Vacation
wyk: Nieznany
Moja Opinia: Kiedy zimno, a ty chcesz wakacje możesz posłuchać właśnie tego! 9/10
https://www.youtube.com/watch?v=tToP1BNnOO0
6. Scream and Shout
wyk. Will.i.am ft. Britney Spears
Moja Opinia: Naprawdę fajna piosenka! :) 8/10
https://www.youtube.com/watch?v=rbFD-tarjfs
7. This is our song
Wyk. Jonas Brothers and Devi Lovato
Moja Opinia: Jeszcze nie raz to usłyszycie... :) 10/10"
https://www.youtube.com/watch?v=XNB6lYn2aN8
8. Shake You Groove Thing
wyk. nieznany
Moja Opinia: To jest świetne! Chyba najlepsza piosenka z 2 części! 9/10
https://www.youtube.com/watch?v=r9MefIfg5hc
9. We are Family
wyk. Nieznany
Moja Opinia: To jest zwyczajnie świetne! 10/10
https://www.youtube.com/watch?v=EOUMQhOA6dQ
10. Real Wild Child
wyk. Nieznany
Moja Opinia: Chipwracked się kłania! Hehehe... Świetna pogoń po mango! :D 10/10
https://www.youtube.com/watch?v=qh0cdNqAwhc
11. Survivor
wyk. Nieznany...
Moja Opinia: Te chórki mnie chyba najbardziej urzekły! :) 10/10
https://www.youtube.com/watch?v=eB27goUsmGY
12. Help
Wyk. Beatles
Moja Opinia: Kiedy przerabialiśmy to na angielskim bez ściągawki uzupełniłam cały tekst bez żadnego błędu! :D 9/10
https://www.youtube.com/watch?v=lXRnULjUNrw
13. In The Family
Wyk. Nadal nieznany...
Moja Opinia: Kiedyś zawszę myliłam to z We Are Family :D 10/10
https://www.youtube.com/watch?v=WrNozksISko
14. Witch Doctor
wyk. The Chipmunks and The Chipettes
Moja Opinia: Dobry klasyk w nowej wersji! Jeszcze to wideo! I Polskie! Słyszeliście pod koniec... Żaneta powiedziała ''dziękujemy'' :) 10/10
https://www.youtube.com/watch?v=nzMX57TR_I4
To będzie na tyle. Przepraszam że tak mało. Ale... główka w tym temacie pusta! Naprawdę! Nie miałam pomysłów na piosenki! Przepraszam jeszcze raz ale główka pusta... :(
sobota, 22 listopada 2014
piątek, 21 listopada 2014
The Chipmunks Musical cz.11
Przy ostatnim ''odcinku'' to wam dałam! :D
Brittany od czasu tamtego pocałunku zaczęła spotykać się z Maksem. W końcu znalazł się ktoś kto ją naprawdę rozumiał! I co lepsze... Nie był z nią tylko dlatego że jest gwiazdą. To ostatnie było chyba najlepszym dowodem że Maks... Ze świecą takich szukać! Coraz częściej wybierała się w odwiedziny do niego. Kilka razy zabrała ze sobą siostry. Tak jak się spodziewała były pod wrażeniem. Był tylko jeden problem (czemu zawsze musi być jeden problem?!) .... Alvin coraz trudniej wierzył w jej wymówki dlaczego znika na całe dnie i nikt nie wie gdzie łazi. Ostatnio nawet się pokłócili. Brittany do tej pory mu nie wybaczyła bo nazwał ją ''Nieopowiedzialną małolatą''. Mijała go obojętnie i nie odzywała się do niego chociaż Alvin już nie raz chciał ją przeprosić. Zawsze taka sama historyjka... Najpierw sam robi awantury a potem... A potem wysyła kogoś żeby ją podpytał... Tym razem przylazł Szymon (bo właśnie najczęściej on).
-Słuchaj...- zaczął
-Przysłał cię Alvin, tak?- uprzedziła go Brittany
-Tak...- mruknął Szymon- Ale co ja miałem zrobić?! To rodzina jak nie patrzeć!
-Ja wiem Szymon. I rozumiem.- odparła Brittany- Ale możesz przekazać Alvinowi... Nie! Sama to zrobię!- zawołała Brittany i ruszyła w stronę pokoju chłopców. Za nią pobiegł Szymon
-H-hej! Ale co ty chcesz zrobić?- zapytał w biegu
-Mam zamiar porozmawiać z Alvinem- odparła Brittany wchodząc do ich sypialni
Alvin siedział na łóżku i rozmawiał z Teodorem.
Na widok Brittany która nagle wparowała do pokoju znieruchomiał.
-Alvin!- warknęła Brittany na przywitanie
-C-co?
-Może zamiast wysyłać kogoś na zwiady to mógłbyś sam do mnie przyjść i porozmawiać twarzą w twarz!- powiedziała ze złością Brittany
-A-ale ja...- zaczął Alvin
-Nie! Mam dość twojego zachowania! Mógłbyś dorosnąć! Przestań wysyłać innych na zwiady! Możesz sam do mnie przyjść!- rzuciła Brittany i wyszła trzaskając drzwiami.
Bracia popatrzyli po sobie
-I co teraz?- zapytał po chwili Teodor
-Hmmm....- Szymon przerzucił wzrok na Alvina
-Ohoho! Już ja znam to spojrzenie Szymon!- odparł Alvin- Teraz chcecie żebym poszedł i ją przeprosił! Nie ma mowy!
-Teoretycznie ty sam zacząłeś...- powiedział Teodor
-Wiecie co?- zaczął Alvin- ... Niby do zakochania jeden krok, ale jak przyjdzie co do czego to musimy gonić kilometry!
Szymon i Teodor parsknęli śmiechem.
-Bardzo śmieszne.... Ja mówię serio chłopaki!- mruknął Alvin
-Dobra, dobra! Wybacz...- zachichotał Teodor
-Ale tak na serio... Może naprawdę powinieneś z nią pogadać...- rzekł Szymon
-Nie wiem. Naprawdę nie chce...- jęknął Alvin
-Siemka! Co robicie?- zapytała wesoło Charlene zaglądając do pokoju
-Kłopoty! A co ma być?- odparł Alvin kładąc się ciężko na łóżku
-A co się stało?- Charlene wskoczyła na łóżko
-A no że problem ma na imię Brittany- jęknął Alvin ponownie siadając i patrząc na blond włosą przyjaciółkę. Charlene zacmokała:
-No to powinieneś coś zrobić...
-Też mu to mówiłem...- wtrącił Szymon
-Ale on nas nigdy nie słucha...- dodał Teodor
-Dziękuję za dobre słowa otuchy...- mruknął Alvin
-Tylko żartujemy!- zaprzeczył Teodor
-Ale to prawda....- wtrącił Szymon
-Wy dwaj: cicho!- odezwała się Charlene- A ty... Ty masz coś ze sobą zrobić- zwróciła się do Alvina- Bo jak tak dalej będzie to zawszę będziesz singlem!
-Cóż... Jak nie Brittany to inna!- parsknął Alvin
-Alvin!- krzyknęli z oburzeniem jego bracia
-Dobra, dobra! Tylko żartowałem!- wybronił się chłopak
-Alvin... Chodź jestem twoją przyjaciółką, naprawdę chyba cię uduszę!- rzekła Charlene
-Dzięki za wsparcie Charlene!
-Nie ma za co... A teraz: wstaniesz i pójdziesz naprawić to co spaprałeś!
-Ale to nie ja!...
-Alvin!
-Dobra, dobra! Już dobrze!
-Puk, Puk... Można?- zapytał Alvin wtykając głowę do pokoju dziewczyn
-Zależy kto...- odparła Brittany podnosząc głowę znad magazynu- O... To ty...
-Tak. Już widzę że wprost skaczesz z radości na mój widok!- zakpił Alvin
-Tak, też to zauważyłam- odparła sarkazmem Brittany
-Mogę wejść czy nie?- Alvin stanął w progu
-Jak tam sobie chcesz- wzruszyła ramionami Brittany
-Czyli mogę- powiedział Alvin wchodząc do sypialni
-W jakiej sprawie przyszedłeś?- zapytała Brittant zeskakując z łóżka
-Wiesz... Zostałem zastraszony...- zaczął Alvin- I chce pogadać...
-No to słucham- Brittany wyglądała jakby na to czekała
-Wiesz... Może masz trochę racji że powinienem sam z tobą pogadać...Ale mi chodzi o to że... Britt ja się o ciebie martwię!- powiedział Alvin
-Ale nie masz o co!- odparła Brittany
-Właśnie że mam! Całymi dniami cię nie ma, nikt nie wie gdzie idziesz...- wyliczał Alvin
-A moje...- zaczęła Brittany
-One też nic nie wiedzą!- przerwał jej Alvin- Kiedy o to pytam, jąkają się i uciekają!
-Słuchaj Alvin... To jest moje życie i chyba lepiej wiem co z nim zrobić!- powiedziała Brittany starając się zachować spokój chodź nie do końca jej się to udawało
-''Chyba''? Czy na pewno?- zapytał Alvin
-Na pewno!- warknęła Brittany
-Ty na mnie nie warcz! Bo ja nie chce cię skrzywdzić! Chce ci pomóc!- rzekł Alvin
-To nie bardzo ci to wychodzi!- zawołała Brittany
-Wiem o tym! Ale staram się!- odparł Alvin- Naprawdę się staram! Dla ciebie...
-Co?- Brittany zamurowało- Słuchaj jeśli myślisz że na słodkie słówka mnie weźmiesz to bardzo mi przykro ale się mylisz...
-Nie! Nie chce ci słodzić! Britt, nadal nie rozumiesz?- zdziwił się Alvin- Nawet jeśli czasem tego nie wiesz... Staram się ci pomóc... I chronić. Nawet jeśli myślisz że tej ochrony nie potrzebujesz... Właśnie wtedy jest ci potrzebna... Nie chce cię skrzywdzić. Nigdy nie robię tego umyślnie. Powiedz mi co się z tobą dzieje... Muszę wiedzieć!
-Alvin...- Brittany wzięła go za rękę i spojrzała prosto w oczy- Naprawdę to miłe że starasz się mi pomóc. Ale nic się nie dzieje! Wszystko jest OK! Naprawdę nie musisz się o mnie martwić. Sama bym ci powiedziała gdyby było coś nie tak...
-Ech...- westchnął Alvin- Dobra. Skoro tak uważasz...
-Jesteś zły?- zapytała Brittany puszczając jego dłoń
-Nie, nie jestem- odparł Alvin- Ale nadal nie mogę się pozbyć uczucia że coś jest nie tak... To mnie najbardziej martwi...
-Już ci mówiłam... Wszystko jest OK! Nie musisz się martwić...- uśmiechnęła się Brittany
-No dobra... Uwierzę ci...- odpowiedział z uśmiechem Alvin
-Ktoś nas woła?- zapytała po chwili Brittany
-Taaak.... Chyba...
-ALVIN! BRITTANY!- usłyszeli z dołu
-IDZIEMY!- zawołali razem
-Co?- zapytał Alvin wchodząc z Brittany do salonu gdzie wszyscy siedzieli
-Nie uwierzycie!- zawołał Marco potrząsając Alvinem
-Ej, zaraz, zaraz! What Happend?- zapytała Brittany odsuwając Marco od Alvina
-Wiemy gdzie znikają Julia i Adam!- zawołał dumnie Szymon
-Bo wam sami powiedzieliśmy...- odezwał się Adam
-Nieważne! Mówcie!- powiedział Alvin
-Więc... Mieliśmy spotkania z poważną wytwórnią muzyczną... Zainteresowali się naszym blogiem na którym jak wiecie ostatnio zaczęły pojawiać się filmiki z wami...- zaczęła Julia
-Chcą zorganizować wam koncerty w Paryżu! ZOSTALIŚCIE NOMINOWANI DO MIĘDZYNARODOWYCH NAGRÓD MUZYCZNYCH- przerwał jej Adam
Julia zmierzyła go wrogim spojrzeniem. Wiewiórki natomiast zaczęły skakać z radości.
-Ale...- zaczęła po chwili Eleonora
-Co na to Dave? I wasz tata...- dokończył Teodor
-Spokojnie! Nasz tata i Dave byli obecni na spotkaniach...- uspokoiła ich Julia
-Czyli tylko my sami nic nie wiedzieliśmy?- zapytał Alvin z oburzeniem"
-Niespodzianka była!- zaśmiał się Marco
-Kto dokładnie śpiewa?- odezwała się Charlene
-Cóż... Jak zawsze! Czyli oni- Adam wskazał na Wiewiórki i Wiewióretki
-I ja?- zapytał niby smutno Marco
-Spoko, brachu!- zaśmiał się Alvin obejmując do ramieniem- Już się coś dla ciebie znajdzie!
-Mianowicie?
-Hmmm... Sprzęt?- zaproponowała Brittany
-No super! Co ty na to?- zapytał Alvin
-Może być!- uśmiechnął się Marco
-Jak dokładnie będzie to wyglądać?- odezwała się Żaneta
-Cóż...- zaczęła Julia
Po długich planowaniach i wyjaśnianiach każdy miał swoje miejsce w zespole. Długo wybierali piosenki do konkursu. W końcu trafili na idealną.
Słowo od Autorki: WITAMY PIĄTECZEK!!! Yey! Nareście! :D
Brittany od czasu tamtego pocałunku zaczęła spotykać się z Maksem. W końcu znalazł się ktoś kto ją naprawdę rozumiał! I co lepsze... Nie był z nią tylko dlatego że jest gwiazdą. To ostatnie było chyba najlepszym dowodem że Maks... Ze świecą takich szukać! Coraz częściej wybierała się w odwiedziny do niego. Kilka razy zabrała ze sobą siostry. Tak jak się spodziewała były pod wrażeniem. Był tylko jeden problem (czemu zawsze musi być jeden problem?!) .... Alvin coraz trudniej wierzył w jej wymówki dlaczego znika na całe dnie i nikt nie wie gdzie łazi. Ostatnio nawet się pokłócili. Brittany do tej pory mu nie wybaczyła bo nazwał ją ''Nieopowiedzialną małolatą''. Mijała go obojętnie i nie odzywała się do niego chociaż Alvin już nie raz chciał ją przeprosić. Zawsze taka sama historyjka... Najpierw sam robi awantury a potem... A potem wysyła kogoś żeby ją podpytał... Tym razem przylazł Szymon (bo właśnie najczęściej on).
-Słuchaj...- zaczął
-Przysłał cię Alvin, tak?- uprzedziła go Brittany
-Tak...- mruknął Szymon- Ale co ja miałem zrobić?! To rodzina jak nie patrzeć!
-Ja wiem Szymon. I rozumiem.- odparła Brittany- Ale możesz przekazać Alvinowi... Nie! Sama to zrobię!- zawołała Brittany i ruszyła w stronę pokoju chłopców. Za nią pobiegł Szymon
-H-hej! Ale co ty chcesz zrobić?- zapytał w biegu
-Mam zamiar porozmawiać z Alvinem- odparła Brittany wchodząc do ich sypialni
Alvin siedział na łóżku i rozmawiał z Teodorem.
Na widok Brittany która nagle wparowała do pokoju znieruchomiał.
-Alvin!- warknęła Brittany na przywitanie
-C-co?
-Może zamiast wysyłać kogoś na zwiady to mógłbyś sam do mnie przyjść i porozmawiać twarzą w twarz!- powiedziała ze złością Brittany
-A-ale ja...- zaczął Alvin
-Nie! Mam dość twojego zachowania! Mógłbyś dorosnąć! Przestań wysyłać innych na zwiady! Możesz sam do mnie przyjść!- rzuciła Brittany i wyszła trzaskając drzwiami.
Bracia popatrzyli po sobie
-I co teraz?- zapytał po chwili Teodor
-Hmmm....- Szymon przerzucił wzrok na Alvina
-Ohoho! Już ja znam to spojrzenie Szymon!- odparł Alvin- Teraz chcecie żebym poszedł i ją przeprosił! Nie ma mowy!
-Teoretycznie ty sam zacząłeś...- powiedział Teodor
-Wiecie co?- zaczął Alvin- ... Niby do zakochania jeden krok, ale jak przyjdzie co do czego to musimy gonić kilometry!
Szymon i Teodor parsknęli śmiechem.
-Bardzo śmieszne.... Ja mówię serio chłopaki!- mruknął Alvin
-Dobra, dobra! Wybacz...- zachichotał Teodor
-Ale tak na serio... Może naprawdę powinieneś z nią pogadać...- rzekł Szymon
-Nie wiem. Naprawdę nie chce...- jęknął Alvin
-Siemka! Co robicie?- zapytała wesoło Charlene zaglądając do pokoju
-Kłopoty! A co ma być?- odparł Alvin kładąc się ciężko na łóżku
-A co się stało?- Charlene wskoczyła na łóżko
-A no że problem ma na imię Brittany- jęknął Alvin ponownie siadając i patrząc na blond włosą przyjaciółkę. Charlene zacmokała:
-No to powinieneś coś zrobić...
-Też mu to mówiłem...- wtrącił Szymon
-Ale on nas nigdy nie słucha...- dodał Teodor
-Dziękuję za dobre słowa otuchy...- mruknął Alvin
-Tylko żartujemy!- zaprzeczył Teodor
-Ale to prawda....- wtrącił Szymon
-Wy dwaj: cicho!- odezwała się Charlene- A ty... Ty masz coś ze sobą zrobić- zwróciła się do Alvina- Bo jak tak dalej będzie to zawszę będziesz singlem!
-Cóż... Jak nie Brittany to inna!- parsknął Alvin
-Alvin!- krzyknęli z oburzeniem jego bracia
-Dobra, dobra! Tylko żartowałem!- wybronił się chłopak
-Alvin... Chodź jestem twoją przyjaciółką, naprawdę chyba cię uduszę!- rzekła Charlene
-Dzięki za wsparcie Charlene!
-Nie ma za co... A teraz: wstaniesz i pójdziesz naprawić to co spaprałeś!
-Ale to nie ja!...
-Alvin!
-Dobra, dobra! Już dobrze!
-Puk, Puk... Można?- zapytał Alvin wtykając głowę do pokoju dziewczyn
-Zależy kto...- odparła Brittany podnosząc głowę znad magazynu- O... To ty...
-Tak. Już widzę że wprost skaczesz z radości na mój widok!- zakpił Alvin
-Tak, też to zauważyłam- odparła sarkazmem Brittany
-Mogę wejść czy nie?- Alvin stanął w progu
-Jak tam sobie chcesz- wzruszyła ramionami Brittany
-Czyli mogę- powiedział Alvin wchodząc do sypialni
-W jakiej sprawie przyszedłeś?- zapytała Brittant zeskakując z łóżka
-Wiesz... Zostałem zastraszony...- zaczął Alvin- I chce pogadać...
-No to słucham- Brittany wyglądała jakby na to czekała
-Wiesz... Może masz trochę racji że powinienem sam z tobą pogadać...Ale mi chodzi o to że... Britt ja się o ciebie martwię!- powiedział Alvin
-Ale nie masz o co!- odparła Brittany
-Właśnie że mam! Całymi dniami cię nie ma, nikt nie wie gdzie idziesz...- wyliczał Alvin
-A moje...- zaczęła Brittany
-One też nic nie wiedzą!- przerwał jej Alvin- Kiedy o to pytam, jąkają się i uciekają!
-Słuchaj Alvin... To jest moje życie i chyba lepiej wiem co z nim zrobić!- powiedziała Brittany starając się zachować spokój chodź nie do końca jej się to udawało
-''Chyba''? Czy na pewno?- zapytał Alvin
-Na pewno!- warknęła Brittany
-Ty na mnie nie warcz! Bo ja nie chce cię skrzywdzić! Chce ci pomóc!- rzekł Alvin
-To nie bardzo ci to wychodzi!- zawołała Brittany
-Wiem o tym! Ale staram się!- odparł Alvin- Naprawdę się staram! Dla ciebie...
-Co?- Brittany zamurowało- Słuchaj jeśli myślisz że na słodkie słówka mnie weźmiesz to bardzo mi przykro ale się mylisz...
-Nie! Nie chce ci słodzić! Britt, nadal nie rozumiesz?- zdziwił się Alvin- Nawet jeśli czasem tego nie wiesz... Staram się ci pomóc... I chronić. Nawet jeśli myślisz że tej ochrony nie potrzebujesz... Właśnie wtedy jest ci potrzebna... Nie chce cię skrzywdzić. Nigdy nie robię tego umyślnie. Powiedz mi co się z tobą dzieje... Muszę wiedzieć!
-Alvin...- Brittany wzięła go za rękę i spojrzała prosto w oczy- Naprawdę to miłe że starasz się mi pomóc. Ale nic się nie dzieje! Wszystko jest OK! Naprawdę nie musisz się o mnie martwić. Sama bym ci powiedziała gdyby było coś nie tak...
-Ech...- westchnął Alvin- Dobra. Skoro tak uważasz...
-Jesteś zły?- zapytała Brittany puszczając jego dłoń
-Nie, nie jestem- odparł Alvin- Ale nadal nie mogę się pozbyć uczucia że coś jest nie tak... To mnie najbardziej martwi...
-Już ci mówiłam... Wszystko jest OK! Nie musisz się martwić...- uśmiechnęła się Brittany
-No dobra... Uwierzę ci...- odpowiedział z uśmiechem Alvin
-Ktoś nas woła?- zapytała po chwili Brittany
-Taaak.... Chyba...
-ALVIN! BRITTANY!- usłyszeli z dołu
-IDZIEMY!- zawołali razem
-Co?- zapytał Alvin wchodząc z Brittany do salonu gdzie wszyscy siedzieli
-Nie uwierzycie!- zawołał Marco potrząsając Alvinem
-Ej, zaraz, zaraz! What Happend?- zapytała Brittany odsuwając Marco od Alvina
-Wiemy gdzie znikają Julia i Adam!- zawołał dumnie Szymon
-Bo wam sami powiedzieliśmy...- odezwał się Adam
-Nieważne! Mówcie!- powiedział Alvin
-Więc... Mieliśmy spotkania z poważną wytwórnią muzyczną... Zainteresowali się naszym blogiem na którym jak wiecie ostatnio zaczęły pojawiać się filmiki z wami...- zaczęła Julia
-Chcą zorganizować wam koncerty w Paryżu! ZOSTALIŚCIE NOMINOWANI DO MIĘDZYNARODOWYCH NAGRÓD MUZYCZNYCH- przerwał jej Adam
Julia zmierzyła go wrogim spojrzeniem. Wiewiórki natomiast zaczęły skakać z radości.
-Ale...- zaczęła po chwili Eleonora
-Co na to Dave? I wasz tata...- dokończył Teodor
-Spokojnie! Nasz tata i Dave byli obecni na spotkaniach...- uspokoiła ich Julia
-Czyli tylko my sami nic nie wiedzieliśmy?- zapytał Alvin z oburzeniem"
-Niespodzianka była!- zaśmiał się Marco
-Kto dokładnie śpiewa?- odezwała się Charlene
-Cóż... Jak zawsze! Czyli oni- Adam wskazał na Wiewiórki i Wiewióretki
-I ja?- zapytał niby smutno Marco
-Spoko, brachu!- zaśmiał się Alvin obejmując do ramieniem- Już się coś dla ciebie znajdzie!
-Mianowicie?
-Hmmm... Sprzęt?- zaproponowała Brittany
-No super! Co ty na to?- zapytał Alvin
-Może być!- uśmiechnął się Marco
-Jak dokładnie będzie to wyglądać?- odezwała się Żaneta
-Cóż...- zaczęła Julia
Po długich planowaniach i wyjaśnianiach każdy miał swoje miejsce w zespole. Długo wybierali piosenki do konkursu. W końcu trafili na idealną.
Słowo od Autorki: WITAMY PIĄTECZEK!!! Yey! Nareście! :D
czwartek, 20 listopada 2014
Fancic: Wypadek
Pierwszy w mojej karierze fancic! Powiem w skrócie co to jest: więc, fancice to opowieści na inny temat. Nie mają nic wspólnego z historią realą na blogu! Po prostu nagły przypływ weny! Równie dobrze mogłabym napisać że Alvin pocałuję Żanetę ale to się nigdy nie stanie! Tak po prostu piszę! Żeby potem nie było jakiś niedomówień. Własne fanfice możecie podsyłać tutaj:
TheChipmunks-Blog@wp.plPS. Pisałam to myśląc o Wiewiórkach jako o... ludziach. Więc będzie kilka momentów które ni tak ni siak nie będą pasowały do reszty.
-Za pięć minut macie być gotowi do wyjścia!- powiedział Dave wchodząc do salonu
Brittany, Szymon, Żaneta, Teodor i Eleonora popatrzyli po sobie zdziwieni. Siedzieli w salonie. Alvin był na treningu, a Dave dopiero za pół godziny miał po niego pojechać. Plan był taki że Alvin i Brittany mieli czekać przed szkołą. Ale Brittany wróciła normalnie zgodnie z planem lekcji do domu bo lekcje baletu zostały odwołane. Posłusznie wstali i wyszli na korytarz.
-Dave, co się stało?- zapytał Teodor
-Jesteś... dziwny ... znaczy dziwniejszy!- dodała Brittany
-Słuchajcie, sprawa jest poważna...- zaczął Dave- Dzwonili ze szkoły. Alvin miał .... ''drobny'' wypadek... Jest w szpitalu...
-CO?!
-A-ale jak? Jaki wypadek?- zapytał Szymon
-Sam niczego nie wiem.- odparł Dave- Ale musimy tam pojechać. Pośpieszcie się!
10 minut później zaparkowali przed szpitalem. Najszybciej jak mogli poszli do recepcji. Dave podał nazwisko Alvina. Recepcjonista poprowadziła ich przez korytarze. Wiewiórki co rusz wymieniały zmartwione spojrzenia. To wszystko działo się tak szybko! Tego się nie spodziewali! Alvin w szpitalu? Ale jak? Dlaczego? Co się stało?
-Ja muszę porozmawiać z lekarzem. Wy tu zaczekajcie.- powiedział Dave wchodząc za lekarzem do sali. Wiewiórki kilka sekund po tym stanęły obok siebie zaglądając przez małe okienko w drzwiach.
-Widzisz coś?- zapytał Szymon
-Nie... Dave zasłania- odparła Brittany stając na palcach- Ale... wy mnie nie gniećcie!!
-Staramy się!- pisnęła Eleonora
-To postarajcie się bardziej! Ja nic nie widzę!- jęknęła Brittany- O nie....
-Co?
-Dave idzie! Szybko!- zawołała do reszty Brittany
-Pośpieszcie się! Szybko!- poganiał Szymon
-Tu jesteście...- akurat Dave wyszedł oni usiedli- Nic specjalnie poważnego. Wieczorem go wypiszą i będzie mógł wrócić do domu...
-Możemy do niego pójść?- wyrwał się Szymon
-Tak. Tylko po kolei... Żebyście go nie zamęczyli- odparł Dave
-Najpierw najbliżsi!- powiedziała Żaneta zerkając na Szymona i Teodora
-Um... No dobra...- mruknął Szymon ciągnąc Teodora w stronę sali
-I co?- zapytała Eleonora kiedy pół godziny później chłopcy wyszli
-Hmm... Britt...- zaczął Szymon- On... wiesz co mam na myśli...
-Tak, wiem- odparła Brittany wstając i kierując się do sali gdzie leżał Alvin.- Puk, Puk?- zapytała niepewnie zaglądając do środka- Można?
-Tak, jasne!- odpowiedział Alvin
Brittany weszła do środka i usiadła obok Alvina
-Co się właściwie stało?- zapytała. Alvin nie był jakiś poharatany ani ranny, jak myślała że będzie wyglądał.
-Nic specjalnego. Złamana ręka- odparł Alvin wyciągając dłoń spod koca i pokazując jej gips. Były na nim już dwa podpisy: Szymon i Teodor
-Podpisali się?- zaśmiała się Brittany
-Heh, a co? Też chcesz?- zapytał Alvin
-Nie o to mi chodzi. Ale... martwiłam się. Wszyscy się martwiliśmy. Dave wyjaśniał nam sytuacje jakbyś... jakbyś był jakiś... poharatany, w śpiączce lub jeszcze gorzej!- powiedziała Brittany kręcąc głową
-Dzięki że we mnie wierzysz Britt...- mruknął Alvin
-Mam wybujałą wyobraźnie- zachichotała Brittany- Ale jak to się stało?
-Ech... Dzięki Robertowi... Troszkę, za mocno kopnął piłę- odparł Alvin
-''Troszkę''- powtórzyła Brittany z miną ''wiem że kłamiesz''
-OK... Więcej niż troszkę...- westchnął Alvin
-Tak lepiej... A jak się czujesz?- zapytała Brittany
-Nieźle. Tylko szkoda że nie będę mógł grać w kosza, w piłkę... prawię w nic teraz nie mogę grać!- jęknął Alvin
-Nie martw się!- pocieszyła go Brittany- Zadbamy o to żebyś nie siedział sam!
-Miło!- zaśmiał się Alvin i sięgnął po różowy pisak- Chcesz się podpisać?
-Jasne że tak!- odparła Brittany i elegancko napisała swoje imię na gipsie w miejscu w którym najbardziej będzie je widać.
-Ładnie...- pochwalił Alvin
-Dziękuję Alvin!- uśmiechnęła się Brittany
-Zauważyłaś że ci tutaj się tak na nas jakoś dziwnie patrzą?- zapytał szeptem Alvin wskazując na dwójkę dzieci z którymi Alvin dzielił salę. Wpatrywały się w nich z ciekawością.
-A wam co?- zapytała Brittany
-N-nie nic tylko...- zaczęła dziewczyna-jesteśmy waszymi wielkimi fanami!
-Ech... Przepraszam za siostrę, jest nieśmiała- odezwał się chłopak- Chciała powiedzieć, że jesteśmy fanami waszego duetu! Razem na scenie wyglądacie niesamowicie!
-Rany...- mruknęli razem Alvin i Brittany
-Super!- uśmiechnął się Alvin
-Jak się nazywacie?- zapytała uprzejmie Brittany
-Ja jestem Oliver a to jest moja siostra Amelia- odparł chłopak
-Dlaczego tu jesteście?
-Młoda na operacji wyrostka była- odpowiedział Oliver- Wypisują ją rano.
-Ale wiecie że razem wyglądacie... słodko, co najmniej?- Zapytała Amelia
-Tak...- westchnęła Brittany
-Już do tego przywykliśmy- dodał Alvin
-Czyli nie przeszkadza wam że ludzie mówią na was Alvittany?- zdziwił się Oliver
-Nie!- odparli razem
-Kwestia podejścia. Na Szymka i Żanetę mówią Simonette- zaśmiał się Alvin
-A na Teodora i Eleonorę Theonor- dodała ze śmiechem Brittany
-Fajnie!- zawołało razem rodzeństwo
-Zależy jak na to popatrzysz. Z jednej strony kiedy wszyscy uważają was za parę może irytować...- zaczęła Brittany
-...Ale z drugiej nie jest tak źle...- dokończył Alvin z uśmiechem- Bo w końcu... to znaczy że nas najbardziej lubią!
-Alvin! Ty bezczelny egoisto!- zawołała Brittany- Jak możesz?!
-Tylko żartuję!- zaśmiał się Alvin
-No mam nadzieje...- mruknęła Brittany
-Wyglądacie razem po prostu...- zaczęła Amelia
-Spróbuj tylko to dokończyć!- mruknął ze złością Alvin
-SŁOOODKO!!!- zaśmiała się uroczo 7-latka
-Ech... Wybaczcie za nią...- Oliver strzelił sobie perfekcyjnego facepalma. O ile facepalm 12-latka może być perfekcyjny. Najwyraźniej przywykł do takiego zachowania siostry.
Usłyszeli pukanie. Do pokoju wszedł Dave
-Alvin. Wypisali cie, możemy wracać- powiedział
-No dobra, zaczekajcie chwile. Zaraz do was dojdziemy- odparł Alvin
-To cześć.- pożegnali się razem Oliver i Amelia
-Cześć. Może nawet do zobaczenia!- odpowiedzieli razem Alvin i Brittany i wyszli.
-Myślisz że...- zaczęła Brittany
-Nie wiem. Jeśli oni tak uważają...- odparł Alvin wsiadając do samochodu
Słowo od Autorki: Możecie do woli oceniać! Jestem gotowa na każdą krytykę! Acha, jeszcze jedno. Historie blogowe piszę jako Wiewiórki-Wiewiórki, wiecie: futerka, puszyste ogonki itd... A fanfice będą raczej jako o .... ludziach!
TheChipmunks-Blog@wp.plPS. Pisałam to myśląc o Wiewiórkach jako o... ludziach. Więc będzie kilka momentów które ni tak ni siak nie będą pasowały do reszty.
-Za pięć minut macie być gotowi do wyjścia!- powiedział Dave wchodząc do salonu
Brittany, Szymon, Żaneta, Teodor i Eleonora popatrzyli po sobie zdziwieni. Siedzieli w salonie. Alvin był na treningu, a Dave dopiero za pół godziny miał po niego pojechać. Plan był taki że Alvin i Brittany mieli czekać przed szkołą. Ale Brittany wróciła normalnie zgodnie z planem lekcji do domu bo lekcje baletu zostały odwołane. Posłusznie wstali i wyszli na korytarz.
-Dave, co się stało?- zapytał Teodor
-Jesteś... dziwny ... znaczy dziwniejszy!- dodała Brittany
-Słuchajcie, sprawa jest poważna...- zaczął Dave- Dzwonili ze szkoły. Alvin miał .... ''drobny'' wypadek... Jest w szpitalu...
-CO?!
-A-ale jak? Jaki wypadek?- zapytał Szymon
-Sam niczego nie wiem.- odparł Dave- Ale musimy tam pojechać. Pośpieszcie się!
10 minut później zaparkowali przed szpitalem. Najszybciej jak mogli poszli do recepcji. Dave podał nazwisko Alvina. Recepcjonista poprowadziła ich przez korytarze. Wiewiórki co rusz wymieniały zmartwione spojrzenia. To wszystko działo się tak szybko! Tego się nie spodziewali! Alvin w szpitalu? Ale jak? Dlaczego? Co się stało?
-Ja muszę porozmawiać z lekarzem. Wy tu zaczekajcie.- powiedział Dave wchodząc za lekarzem do sali. Wiewiórki kilka sekund po tym stanęły obok siebie zaglądając przez małe okienko w drzwiach.
-Widzisz coś?- zapytał Szymon
-Nie... Dave zasłania- odparła Brittany stając na palcach- Ale... wy mnie nie gniećcie!!
-Staramy się!- pisnęła Eleonora
-To postarajcie się bardziej! Ja nic nie widzę!- jęknęła Brittany- O nie....
-Co?
-Dave idzie! Szybko!- zawołała do reszty Brittany
-Pośpieszcie się! Szybko!- poganiał Szymon
-Tu jesteście...- akurat Dave wyszedł oni usiedli- Nic specjalnie poważnego. Wieczorem go wypiszą i będzie mógł wrócić do domu...
-Możemy do niego pójść?- wyrwał się Szymon
-Tak. Tylko po kolei... Żebyście go nie zamęczyli- odparł Dave
-Najpierw najbliżsi!- powiedziała Żaneta zerkając na Szymona i Teodora
-Um... No dobra...- mruknął Szymon ciągnąc Teodora w stronę sali
-I co?- zapytała Eleonora kiedy pół godziny później chłopcy wyszli
-Hmm... Britt...- zaczął Szymon- On... wiesz co mam na myśli...
-Tak, wiem- odparła Brittany wstając i kierując się do sali gdzie leżał Alvin.- Puk, Puk?- zapytała niepewnie zaglądając do środka- Można?
-Tak, jasne!- odpowiedział Alvin
Brittany weszła do środka i usiadła obok Alvina
-Co się właściwie stało?- zapytała. Alvin nie był jakiś poharatany ani ranny, jak myślała że będzie wyglądał.
-Nic specjalnego. Złamana ręka- odparł Alvin wyciągając dłoń spod koca i pokazując jej gips. Były na nim już dwa podpisy: Szymon i Teodor
-Podpisali się?- zaśmiała się Brittany
-Heh, a co? Też chcesz?- zapytał Alvin
-Nie o to mi chodzi. Ale... martwiłam się. Wszyscy się martwiliśmy. Dave wyjaśniał nam sytuacje jakbyś... jakbyś był jakiś... poharatany, w śpiączce lub jeszcze gorzej!- powiedziała Brittany kręcąc głową
-Dzięki że we mnie wierzysz Britt...- mruknął Alvin
-Mam wybujałą wyobraźnie- zachichotała Brittany- Ale jak to się stało?
-Ech... Dzięki Robertowi... Troszkę, za mocno kopnął piłę- odparł Alvin
-''Troszkę''- powtórzyła Brittany z miną ''wiem że kłamiesz''
-OK... Więcej niż troszkę...- westchnął Alvin
-Tak lepiej... A jak się czujesz?- zapytała Brittany
-Nieźle. Tylko szkoda że nie będę mógł grać w kosza, w piłkę... prawię w nic teraz nie mogę grać!- jęknął Alvin
-Nie martw się!- pocieszyła go Brittany- Zadbamy o to żebyś nie siedział sam!
-Miło!- zaśmiał się Alvin i sięgnął po różowy pisak- Chcesz się podpisać?
-Jasne że tak!- odparła Brittany i elegancko napisała swoje imię na gipsie w miejscu w którym najbardziej będzie je widać.
-Ładnie...- pochwalił Alvin
-Dziękuję Alvin!- uśmiechnęła się Brittany
-Zauważyłaś że ci tutaj się tak na nas jakoś dziwnie patrzą?- zapytał szeptem Alvin wskazując na dwójkę dzieci z którymi Alvin dzielił salę. Wpatrywały się w nich z ciekawością.
-A wam co?- zapytała Brittany
-N-nie nic tylko...- zaczęła dziewczyna-
-Ech... Przepraszam za siostrę, jest nieśmiała- odezwał się chłopak- Chciała powiedzieć, że jesteśmy fanami waszego duetu! Razem na scenie wyglądacie niesamowicie!
-Rany...- mruknęli razem Alvin i Brittany
-Super!- uśmiechnął się Alvin
-Jak się nazywacie?- zapytała uprzejmie Brittany
-Ja jestem Oliver a to jest moja siostra Amelia- odparł chłopak
-Dlaczego tu jesteście?
-Młoda na operacji wyrostka była- odpowiedział Oliver- Wypisują ją rano.
-Ale wiecie że razem wyglądacie... słodko, co najmniej?- Zapytała Amelia
-Tak...- westchnęła Brittany
-Już do tego przywykliśmy- dodał Alvin
-Czyli nie przeszkadza wam że ludzie mówią na was Alvittany?- zdziwił się Oliver
-Nie!- odparli razem
-Kwestia podejścia. Na Szymka i Żanetę mówią Simonette- zaśmiał się Alvin
-A na Teodora i Eleonorę Theonor- dodała ze śmiechem Brittany
-Fajnie!- zawołało razem rodzeństwo
-Zależy jak na to popatrzysz. Z jednej strony kiedy wszyscy uważają was za parę może irytować...- zaczęła Brittany
-...Ale z drugiej nie jest tak źle...- dokończył Alvin z uśmiechem- Bo w końcu... to znaczy że nas najbardziej lubią!
-Alvin! Ty bezczelny egoisto!- zawołała Brittany- Jak możesz?!
-Tylko żartuję!- zaśmiał się Alvin
-No mam nadzieje...- mruknęła Brittany
-Wyglądacie razem po prostu...- zaczęła Amelia
-Spróbuj tylko to dokończyć!- mruknął ze złością Alvin
-SŁOOODKO!!!- zaśmiała się uroczo 7-latka
-Ech... Wybaczcie za nią...- Oliver strzelił sobie perfekcyjnego facepalma. O ile facepalm 12-latka może być perfekcyjny. Najwyraźniej przywykł do takiego zachowania siostry.
Usłyszeli pukanie. Do pokoju wszedł Dave
-Alvin. Wypisali cie, możemy wracać- powiedział
-No dobra, zaczekajcie chwile. Zaraz do was dojdziemy- odparł Alvin
-To cześć.- pożegnali się razem Oliver i Amelia
-Cześć. Może nawet do zobaczenia!- odpowiedzieli razem Alvin i Brittany i wyszli.
-Myślisz że...- zaczęła Brittany
-Nie wiem. Jeśli oni tak uważają...- odparł Alvin wsiadając do samochodu
Słowo od Autorki: Możecie do woli oceniać! Jestem gotowa na każdą krytykę! Acha, jeszcze jedno. Historie blogowe piszę jako Wiewiórki-Wiewiórki, wiecie: futerka, puszyste ogonki itd... A fanfice będą raczej jako o .... ludziach!
wtorek, 18 listopada 2014
Wiadomości Wtorkowe
Hejeczka! Znowu wracamy do Wiadomości Wtorkowych! Trochę późno wstawione... ech, nauka... Ale chyba to nadal wtorek :D
Więc zaczynajmy:
1. Chce jeszcze raz ustalić kolory śpiewów. Doszły nowe postacie więc...
Solówki:
Alvin
Szymon
Teodor
Brittany
Żaneta
Eleonora
Marco
Charlene
Maks
Duety:
Alvin i Brittany
Szymon i Żaneta
Teodor i Eleonora
Brittany i Marco
Alvin i Marco
Alvin i Charlene
Brittany i Maks
Wiewióretki
Wiewiórki
Wszyscy
2. Jeśli chodzi o serie Świąteczną. Pojawi się ona na początku Grudnia. I tak jak przy Halloween'owej na ten czas TCM zostanie zawieszone. Pierwsza część tak około 10... Miej-więcej zależy od tego czy będę miała czas napisać. Ale gdzieś w pierwszym tygodniu powinna się pojawić.
3. Jeśli chodzi o Wiadomości Alvina... Przykro mi ale no niestety nie będzie ciągnięta dalej. ''Alvin'' z braku czasu nie może dalej jej prowadzić.
Przepraszamy za Utrudnienia!
4. Co do The Chipmunks Music temat już mam. :) Będzie kilka piosenek z filmów ale chyba nie będzie wam to zbytnio przeszkadzać... Prawda? :)
5. ASK z Teodorem .... Mam nadzieje że tym razem ktoś coś napiszę. Jak nie... Cóż, bez łaski. Jestem na to gotowa i mam już paczkę pytań. Jednak mam nadzieje że ktoś napiszę jakieś pytania. A nie że, w ankiecie zaznaczacie że chcecie ASK z Teodorem ale pytania olewacie i czekacie na gotowe ><
To chyba tyle. Wiadomości nie są spóźnione! No chyba że za opóźnienie uznacie dodawanie o 23:00... Ale to jeszcze WTOREK! :D
Dobranoc Życzę!
Więc zaczynajmy:
1. Chce jeszcze raz ustalić kolory śpiewów. Doszły nowe postacie więc...
Solówki:
Alvin
Szymon
Teodor
Brittany
Żaneta
Eleonora
Marco
Charlene
Maks
Duety:
Alvin i Brittany
Szymon i Żaneta
Teodor i Eleonora
Brittany i Marco
Alvin i Marco
Alvin i Charlene
Brittany i Maks
Wiewióretki
Wiewiórki
Wszyscy
2. Jeśli chodzi o serie Świąteczną. Pojawi się ona na początku Grudnia. I tak jak przy Halloween'owej na ten czas TCM zostanie zawieszone. Pierwsza część tak około 10... Miej-więcej zależy od tego czy będę miała czas napisać. Ale gdzieś w pierwszym tygodniu powinna się pojawić.
3. Jeśli chodzi o Wiadomości Alvina... Przykro mi ale no niestety nie będzie ciągnięta dalej. ''Alvin'' z braku czasu nie może dalej jej prowadzić.
Przepraszamy za Utrudnienia!
4. Co do The Chipmunks Music temat już mam. :) Będzie kilka piosenek z filmów ale chyba nie będzie wam to zbytnio przeszkadzać... Prawda? :)
5. ASK z Teodorem .... Mam nadzieje że tym razem ktoś coś napiszę. Jak nie... Cóż, bez łaski. Jestem na to gotowa i mam już paczkę pytań. Jednak mam nadzieje że ktoś napiszę jakieś pytania. A nie że, w ankiecie zaznaczacie że chcecie ASK z Teodorem ale pytania olewacie i czekacie na gotowe ><
To chyba tyle. Wiadomości nie są spóźnione! No chyba że za opóźnienie uznacie dodawanie o 23:00... Ale to jeszcze WTOREK! :D
Dobranoc Życzę!
ASK z Teodorem (zapowiedź)
Cześć! Już kolejny ASK nam się szykuję! Tym razem z Teośkiem! :) .... Zastanawiam się czy ten ASK nie będzie takim Deja-Vu zapowiedzi ASKU Żanety... Cóż nawet jeśli to będę na to gotowa :)
Zasady bez zmian:
1. Max. 32 pytania Min. 10
2. Nie piszemy pytań chamskich (dobra to się nie zdarza. Ale znacie Teodora...)
3. Macie 3 dni
4. Chciałabym żebyście się podpisywali. Byłoby miło :)
Zasady bez zmian:
1. Max. 32 pytania Min. 10
2. Nie piszemy pytań chamskich (dobra to się nie zdarza. Ale znacie Teodora...)
3. Macie 3 dni
4. Chciałabym żebyście się podpisywali. Byłoby miło :)
The Chipmunks Musical cz.10 (zakończenie bonusowe)
Cóż... W ostatnim wpisie nie dodałam zakończenia. Czyli co się działo kiedy Brittany wróciła do domu. Dlaczego? Bo to zakończenie ''official'' było takie IDEALNE że aż szkoda było to zmieniać! Więc teraz napiszę co się działo potem...
.....
Brittany wracała do domu cała w skowronkach! Nigdy nie była taka szczęśliwa! To popołudnie było... takie doskonałe!... Niestety wszystko było za piękne żeby mogło trwać dalej... Kiedy dochodziła do domu już z daleka widziała że Alvin, Marco, Żaneta i Eleonora siedzą na schodach przed domem. Kiedy podeszła pierwszy zerwał się, nieco wkurzony Alvin
-Można wiedzieć gdzieś ty była?!- zapytał ostro
-Ja... Ja...- zaczęła Brittany. Dobrze wiedziała że nie może powiedzieć prawdy. Wtedy byłoby jeszcze gorzej wyjaśniać wszystko.
-Britt, gdzie byłaś?- odezwał się Marco
-Byłam na spacerze- powiedziała w końcu Brittany
-Na spacerze?- powtórzyli razem chłopcy
-Dlaczego nam nic nie powiedziałaś?- Alvin spojrzał na nią z wyrzutem.
Chyba naprawdę się o nią martwił...
-Bo wy byliście zajęci kłóceniem się- odparła Brittany
-W sumie prawda...- mruknął Marco
-Ktokolwiek oprócz ciebie samej wiedział że idziesz ''na spacer''?- zapytał Alvin
Brittany spojrzała na swoje siostry szukając pomocy. Na szczęście zrozumiały sygnał.
-My wiedziałyśmy!- odezwała się Eleonora
''Kochane my moje!''- pomyślała radośnie Brittany
-To dlaczego nic nie mówiłyście?- zdziwił się Marco
-Miałyśmy wam powiedzieć...- zaczęła Eleonora
-...Ale zapomniałyśmy!- dokończyła Żaneta- To nasza wina. Wybaczcie!
-Ech...- westchnął Alvin- Dobra... Niech będzie. Po prostu o tym zapomnijmy. Dobrze chociaż że Dave o niczym nie wiedział. Wtedy to by było...
Razem z Marco wszedł do domu.
-A tak na serio... To gdzie byłaś?- zapytała Żaneta
-Nie uwierzycie!- pisnęła Brittany zaaferowana- Mam wam tyle do powiedzenia!
-No mów!- poprosiła Eleonora
Brittany opowiedziała im wszystko. Cały dzisiejszy dzień. Od spotkania aż do popołudnia. Siostry popatrzyły po sobie i chwile potem razem zapiszczały radośnie.
....
.....
Brittany wracała do domu cała w skowronkach! Nigdy nie była taka szczęśliwa! To popołudnie było... takie doskonałe!... Niestety wszystko było za piękne żeby mogło trwać dalej... Kiedy dochodziła do domu już z daleka widziała że Alvin, Marco, Żaneta i Eleonora siedzą na schodach przed domem. Kiedy podeszła pierwszy zerwał się, nieco wkurzony Alvin
-Można wiedzieć gdzieś ty była?!- zapytał ostro
-Ja... Ja...- zaczęła Brittany. Dobrze wiedziała że nie może powiedzieć prawdy. Wtedy byłoby jeszcze gorzej wyjaśniać wszystko.
-Britt, gdzie byłaś?- odezwał się Marco
-Byłam na spacerze- powiedziała w końcu Brittany
-Na spacerze?- powtórzyli razem chłopcy
-Dlaczego nam nic nie powiedziałaś?- Alvin spojrzał na nią z wyrzutem.
Chyba naprawdę się o nią martwił...
-Bo wy byliście zajęci kłóceniem się- odparła Brittany
-W sumie prawda...- mruknął Marco
-Ktokolwiek oprócz ciebie samej wiedział że idziesz ''na spacer''?- zapytał Alvin
Brittany spojrzała na swoje siostry szukając pomocy. Na szczęście zrozumiały sygnał.
-My wiedziałyśmy!- odezwała się Eleonora
''Kochane my moje!''- pomyślała radośnie Brittany
-To dlaczego nic nie mówiłyście?- zdziwił się Marco
-Miałyśmy wam powiedzieć...- zaczęła Eleonora
-...Ale zapomniałyśmy!- dokończyła Żaneta- To nasza wina. Wybaczcie!
-Ech...- westchnął Alvin- Dobra... Niech będzie. Po prostu o tym zapomnijmy. Dobrze chociaż że Dave o niczym nie wiedział. Wtedy to by było...
Razem z Marco wszedł do domu.
-A tak na serio... To gdzie byłaś?- zapytała Żaneta
-Nie uwierzycie!- pisnęła Brittany zaaferowana- Mam wam tyle do powiedzenia!
-No mów!- poprosiła Eleonora
Brittany opowiedziała im wszystko. Cały dzisiejszy dzień. Od spotkania aż do popołudnia. Siostry popatrzyły po sobie i chwile potem razem zapiszczały radośnie.
....
The Chipmunks Musical cz.10
INFORMACJA BARDZO WAŻNA!!! Żeby mieć dalej na czym opierać romans (który jak widzę jest bardzo lubiany :D) muszę dodać kolejną nową postać! Jedna nowa postać to w sumie i tak jedna kropla w morzu! :) Aha! Postać śpiewa z kolorem: Takim właśnie ;)
PS. To będzie... NAJBARDZIEJ ROMANTYCZNY WPIS NA ŚWIECIE
-Gdzie oni tak cały czas wychodzą?- zapytał Alvin kiedy Adam i Julia znowu gdzieś wyszli
-Nie wiem- odparł Teodor wzruszając ramionami
-Ja tym bardziej- dodał Marco
-To raczej właśnie ty powinieneś wiedzieć!- wtrąciła Charlene
-No powinienem ale nie wiem- zaśmiał się Marco
-A tak a propo... W ogóle nie byliśmy w mieście!- zauważyła oburzona Brittany
-Tak!- potwierdziły razem Żaneta i Eleonora
-Ech... To znaczy że teraz i w tej chwili chcecie iść się przejść?- zapytał rozbawiony Szymon
-Tak!- zawołały razem siostry
-W sumie mamy czas...- odezwał się Teodor
-A dokładnie kilka godzin! Możemy się w sumie gdzieś przejść, zanim się ściemni. Potem musimy pogadać z Adamem i Julią. Też chce wiedzieć gdzie oni łażą codziennie!- rzekł Marco- To na co czekamy? Idziemy!
-Którą idziemy?- zapytała Żaneta kiedy stanęli na rozdrożu
-Raczej tą...- odparł Marco
-A ta?- zapytała Brittany wskazując na drugą dróżkę
-Eee.... Powiedzmy że... tamta dzielnica nie należy do najlepszych... I nie do najbezpieczniejszych....- powiedział Marco
-Chodźmy tam!- zawołał od razu Alvin ruszając w stronę drugiej drogi
-A ty dokąd?- Szymon złapał brata za kaptur
-Ej! Puszczaj!- jęknął Alvin wyrywając się
-Zostajesz tutaj!- Szymon był nieubłagany, i nie puszczał- Słyszałeś co powiedział Marco!
-Nie będzie tam tak źle!- odezwała się Charlene- Czemu nie możemy tam pójść?
-Nie to znaczy nie!
Brittany obserwowała tą sprzeczkę bez większej ochoty brania w niej udziału. Obejrzała się przez ramię na ową ''zakazaną'' dróżkę.
''Potrafię sobie poradzić!''- pomyślała. Spojrzała jeszcze raz na resztę i na palcach odeszła od nich. Nikt na szczęście nic nie zobaczył. Kiedy ich głosy ucichły odetchnęła. Zanim Alvin odpuści ona zdąży wrócić! Nic jej się nie stanie! Szła dróżką pewna siebie. Skoro Alvina może przegadać (a to już coś) to nie widziała powodu dla którego nie miała sobie poradzić! Powoli zbliżała się do miasta. Ta dzielnica nie różniła się wiele od innych w mieście! Ot, trochę odpadniętych tynków i grafiti! Nic wielkiego. W Hollywood tego jest więcej! Przyglądała się domom i wystawom sklepowym. Niektóre były naprawdę zacne! Przechodziła przez jakiś mostek, wszystko byłoby świetnie gdyby nie potknęła się na stopniu i nie upadła prosto na inną osobę. Usiadła na chodniku i potrząsnęła głową.
-Co ty tutaj robisz?- zapytał chłopak na którego wpadła
-Och, przepraszam ja...- urwała gdyż dopiero teraz spojrzała się na chłopaka... nie tyle chłopaka co to że ... że właśnie patrzyła się na inną GADAJĄCĄ wiewiórkę! Tego było trochę za wiele dla psychiki Brittany. Po prostu patrzyła się na chłopaka. Był mniej-więcej w jej wieku. Zwykły żółty t-shirt i czarna skórzana kurtka, futerko koloru ciemno- brązowego. Niebieskie oczy przyglądały jej się z ciekawością. Siedzieli na przeciw siebie bacznie się obserwując.
-Eeee....- Brittany nadal nie mogła wydobyć ani słowa z powodu szoku i zaskoczenia
-Co... Co tu tutaj robisz?- powtórzył chłopak- I jak się nazywasz?
-J-ja jestem B-Brittany- dziewczynka w końcu odzyskała mowę
-Ja mam na imię Maks- Maks wstał i pomógł podnieść się Brittany- Skąd jesteś?
-Z Hollywood...- odparła niepewnie Brittany- I ty?
-Hehe...- zaśmiał się Maks- Jestem z Anglii...Hmm... Ale skąd tyś się tu wzięła?
-Ja? Przyjechałam na ferie... Z rodziną...
-Z rodziną? Raczej nie powinnaś tutaj być... Nikt nie przepada za obcymi tutaj...- rzekł chłodno Maks mierząc ją wzrokiem
-O...- jęknęła Brittany
-Hej! Tylko nie myśl że chce ci coś zrobić! Wydajesz się miła...- Maks uśmiechnął się- Nie musisz się mnie bać.
-Fajnie! Ale chyba powinnam już wracać...- westchnęła Brittany- Oni nie wiedzą że tu jestem... Będą się martwić...
-Może będą ale nie muszą. Chodź- Maks chwycił Brittany za nadgarstek- Pokaże ci okolicę...
-Hmm...- Brittany zawahała się- No... No dobra!
-Super!- uśmiechnął się Maks- Chodź!
-Nie jestem pewna tego wszystkiego...- mruknęła Brittany- Jestem inna...
-''Inna''? Co ty bredzisz!- Maks zatrzymał się i spojrzał jej w oczy- Jesteś taka jak my! Trzeba tylko... zmienić parę szczegółów!- dodał rozglądając się w około- Wiem! Chodź ze mną!
-Ale... Maks ja nic nie rozumiem!- zawołała za nim Brittany ale mimo wszystko pobiegła
-Chodź...- Maks otworzył drzwi od jednego ze sklepów
-Sklep ''Wszystko dla Lalek''?- zdziwiła się Brittany czytając szyld- Po co tu przyszliśmy?
-Bo raczej w sklepie z normalną odzieżą nie znajdziemy tego czego szukamy- zaśmiał się Maks wchodząc do środka, za nim weszła Brittany
-Ech... Szkoda że sklep jest opuszczony...- westchnęła
-Teraz dobrze. Nie musimy płacić! A ty... Ty tu zaczekaj!- zawołał przez ramię Maks i pobiegł w głąb sklepu zostawiając Brittany zdziwioną, stojącą na ladzie. Po chwili wrócił niosą kilka ubrań w rękach
-Trzymaj- powiedział podając jej ubrania
-To są... Ubrania a'la EMO?- zdziwiła się Brittany zerkając na rzeczy
-Tak! Dzielnica jest jaka jest. Wygląd jest tu ważny, a góruję tu właśnie taki styl. Wybierz sobie coś jak ci się spodoba- zachęcił Maks- Ale z tym EMO to bez przesady!
-Hmmm... Skoro nalegasz...- Brittany wzruszyła ramionami i odeszła, by chwilę potem wrócić
-Woooow....- westchnął z zachwytem Maks widząc nową, odmienioną Brittany
-I jak?- zapytała Brittany poprawiając spódniczkę. Wyglądała zupełnie inaczej! Różowa bluzeczka na ramiączkach, czarna, skórzana kurtka. Tylko czarna spódniczka z falbankami dodawała dziewczęcego uroku. W skrócie: Brittany wyglądała lepiej niż zwykle!
-Wyglądasz...- zaczął Maks szukając odpowiedniego słowa- Wyglądasz niesamowicie!- dodał z westchnieniem
-Dzięki!- zachichotała Brittany
-To teraz możemy iść! Chodźmy!- powiedział Maks
-Ech... Zrozumieć twój tok myśli...- westchnęła Brittany- To nie lada wyzwanie...
-Phi! Przesadzasz!- odparł Maks
-No nie sądzę... Znowu gdzieś idziemy a ja nie wiem gdzie!- rzekła Brittany kiedy wychodzili ze sklepu na uliczkę
-Rany! Ale mi się maruda trafiła!- udał jęknięcie Maks- Jak chcesz możesz tu zaczekać!
-To zamiast łazić nie-wiadomo-gdzie... raczej zaczekam...- powiedziała Brittany- Tylko wracaj szybko! Jakoś... Jeszcze się nie przyzwyczaiłam do tego miejsca...
-Jak chcesz- wzruszył ramionami Maks- Ja zaraz wracam! Nigdzie się stąd nie ruszaj!- zawołał przez ramie i odbiegł.
Ledwo minął jeden dom a usłyszał głośny, dziewczęcy pisk z miejsca w którym zostawił...
-Brittany!- szepnął do siebie i natychmiast, jak na miotle popędził z powrotem. Wyjrzał przez róg budynku. Brittany nie stała, wisiała głową w dół gorączkowo próbując się wydostać z pułapki. Jakiś chłopak, jakiś 18-latek trzymał ją za ogon. Maks należał do osób które najpierw działają potem myślą. Jednak zobaczył że porywacz ma nóż, biedny Maks nie miał szans... Ale przecież musi coś zrobić! Wpadł na pewien szalony i nieodpowiedzialny ale jedyny pomysł. Szybko i cicho podbiegł do chłopaka, wskoczył mu na rękę i zwinnym ruchem wyciągnął ogon Brittany z uścisku. Chłopak po chwili zauważył różnicę i obrócił głowę.
-To my już zmykamy!- rzucił Maks, złapał Brittany za rękę i pociągnął za sobą
Chłopak przez chwilę przyglądał się jak jego zdobycz ucieka. Po chwili cofnął się i uciekł.
Maks zwolnił dopiero kilka dzielnic dalej. Brittany oparła się o ścianę dysząc ciężko. Była przerażona. Takie coś to blizna na całe życie!
-Wszystko dobrze?- zapytał Maks- Nic ci nie zrobił?
-N-nie... Wszytko g-gra... Tak myślę...- odparła Brittany
-Super...- uśmiechnął się Maks i spojrzał w dół. Dopiero teraz spostrzegł że wciąż trzyma Brittany za rękę... Ale o dziwo mu to nie przeszkadzało- Jak chcesz mogę cię zabrać do domu...- dodał po chwili dziwnie smutnym głosem
-Nie!- odpowiedziała gwałtownie Brittany- Nie musisz! To nie twoja wina! Naprawdę nic mi nie jest! Wszystko gra.- uśmiechnęła się spokojnie- Dzięki za ratunek... To było coś!
-Heh... To nic takiego...- powiedział skromnie Maks
-Może i tak... Ale mimo wszystko dziękuję- po tych słowach Brittany pochyliła się i cmoknęła go w policzek. Maks znieruchomiał.
-Woow...- westchnął i zaśmiał się nerwowo
Brittany uśmiechnęła się widząc jego zmieszaną minę.
-Chodź! Chce ci coś pokazać!- zawołał nagle Maks
Brittany spojrzała na niego nieufnie
-Tak wiem. Znowu! Ale to jest warte tego wszystkiego!- usprawiedliwił się chłopak- To jak?
-Jasne że z tobą idę!- zaśmiała się Brittany i pobiegła za nim
-Daleko jeszcze?- zapytała wiewióretka kiedy wchodzili po schodach jakiegoś budynku
-Już niedaleko. Zaufaj mi!- odparł Maks otwierając drzwi na dach
-To tutaj? Tylko po to żeby zobaczyć...- Brittany urwała bo właśnie wyszła na zewnątrz
-Mówiłem...- mruknął Maks dumnie
-O rany...- westchnęła Brittany.
Widok był świetny! Widok z wysokiego budynku o zachodzie słońca jest... trudno to opisać! Widok na panoramę, Wieża Eilffla, za nią zachodzące słońce. Brittany była zachwycona. Usiadła obok Maksa.
-To jest... przepiękne!- zawołała- Skąd ty...
-Och wiesz... Często tu wpadam... Taka oaza spokoju- odparł Maks
-Teraz zrozumiałam...- zaczęła Brittany- To wszystko co o was słyszałam... to nie prawda! Jesteś naprawdę fajny!
-Ty też jesteś miła... Naprawdę cię lubię...- po tych słowach oboje odwrócili głowy.
Ich twarze znajdowały się kilka centymetrów od siebie. Maks dyskretnie spojrzał w dół. Trzymali się za ręce. Ponownie spojrzał Brittany w oczy.
''Nie wstydź się!''- usłyszał w głowie
''Nie wstydzę się!''- pomyślał... i pocałował Brittany!
PS. To będzie... NAJBARDZIEJ ROMANTYCZNY WPIS NA ŚWIECIE
-Gdzie oni tak cały czas wychodzą?- zapytał Alvin kiedy Adam i Julia znowu gdzieś wyszli
-Nie wiem- odparł Teodor wzruszając ramionami
-Ja tym bardziej- dodał Marco
-To raczej właśnie ty powinieneś wiedzieć!- wtrąciła Charlene
-No powinienem ale nie wiem- zaśmiał się Marco
-A tak a propo... W ogóle nie byliśmy w mieście!- zauważyła oburzona Brittany
-Tak!- potwierdziły razem Żaneta i Eleonora
-Ech... To znaczy że teraz i w tej chwili chcecie iść się przejść?- zapytał rozbawiony Szymon
-Tak!- zawołały razem siostry
-W sumie mamy czas...- odezwał się Teodor
-A dokładnie kilka godzin! Możemy się w sumie gdzieś przejść, zanim się ściemni. Potem musimy pogadać z Adamem i Julią. Też chce wiedzieć gdzie oni łażą codziennie!- rzekł Marco- To na co czekamy? Idziemy!
-Którą idziemy?- zapytała Żaneta kiedy stanęli na rozdrożu
-Raczej tą...- odparł Marco
-A ta?- zapytała Brittany wskazując na drugą dróżkę
-Eee.... Powiedzmy że... tamta dzielnica nie należy do najlepszych... I nie do najbezpieczniejszych....- powiedział Marco
-Chodźmy tam!- zawołał od razu Alvin ruszając w stronę drugiej drogi
-A ty dokąd?- Szymon złapał brata za kaptur
-Ej! Puszczaj!- jęknął Alvin wyrywając się
-Zostajesz tutaj!- Szymon był nieubłagany, i nie puszczał- Słyszałeś co powiedział Marco!
-Nie będzie tam tak źle!- odezwała się Charlene- Czemu nie możemy tam pójść?
-Nie to znaczy nie!
Brittany obserwowała tą sprzeczkę bez większej ochoty brania w niej udziału. Obejrzała się przez ramię na ową ''zakazaną'' dróżkę.
''Potrafię sobie poradzić!''- pomyślała. Spojrzała jeszcze raz na resztę i na palcach odeszła od nich. Nikt na szczęście nic nie zobaczył. Kiedy ich głosy ucichły odetchnęła. Zanim Alvin odpuści ona zdąży wrócić! Nic jej się nie stanie! Szła dróżką pewna siebie. Skoro Alvina może przegadać (a to już coś) to nie widziała powodu dla którego nie miała sobie poradzić! Powoli zbliżała się do miasta. Ta dzielnica nie różniła się wiele od innych w mieście! Ot, trochę odpadniętych tynków i grafiti! Nic wielkiego. W Hollywood tego jest więcej! Przyglądała się domom i wystawom sklepowym. Niektóre były naprawdę zacne! Przechodziła przez jakiś mostek, wszystko byłoby świetnie gdyby nie potknęła się na stopniu i nie upadła prosto na inną osobę. Usiadła na chodniku i potrząsnęła głową.
-Co ty tutaj robisz?- zapytał chłopak na którego wpadła
-Och, przepraszam ja...- urwała gdyż dopiero teraz spojrzała się na chłopaka... nie tyle chłopaka co to że ... że właśnie patrzyła się na inną GADAJĄCĄ wiewiórkę! Tego było trochę za wiele dla psychiki Brittany. Po prostu patrzyła się na chłopaka. Był mniej-więcej w jej wieku. Zwykły żółty t-shirt i czarna skórzana kurtka, futerko koloru ciemno- brązowego. Niebieskie oczy przyglądały jej się z ciekawością. Siedzieli na przeciw siebie bacznie się obserwując.
-Eeee....- Brittany nadal nie mogła wydobyć ani słowa z powodu szoku i zaskoczenia
-Co... Co tu tutaj robisz?- powtórzył chłopak- I jak się nazywasz?
-J-ja jestem B-Brittany- dziewczynka w końcu odzyskała mowę
-Ja mam na imię Maks- Maks wstał i pomógł podnieść się Brittany- Skąd jesteś?
-Z Hollywood...- odparła niepewnie Brittany- I ty?
-Hehe...- zaśmiał się Maks- Jestem z Anglii...Hmm... Ale skąd tyś się tu wzięła?
-Ja? Przyjechałam na ferie... Z rodziną...
-Z rodziną? Raczej nie powinnaś tutaj być... Nikt nie przepada za obcymi tutaj...- rzekł chłodno Maks mierząc ją wzrokiem
-O...- jęknęła Brittany
-Hej! Tylko nie myśl że chce ci coś zrobić! Wydajesz się miła...- Maks uśmiechnął się- Nie musisz się mnie bać.
-Fajnie! Ale chyba powinnam już wracać...- westchnęła Brittany- Oni nie wiedzą że tu jestem... Będą się martwić...
-Może będą ale nie muszą. Chodź- Maks chwycił Brittany za nadgarstek- Pokaże ci okolicę...
-Hmm...- Brittany zawahała się- No... No dobra!
-Super!- uśmiechnął się Maks- Chodź!
-Nie jestem pewna tego wszystkiego...- mruknęła Brittany- Jestem inna...
-''Inna''? Co ty bredzisz!- Maks zatrzymał się i spojrzał jej w oczy- Jesteś taka jak my! Trzeba tylko... zmienić parę szczegółów!- dodał rozglądając się w około- Wiem! Chodź ze mną!
-Ale... Maks ja nic nie rozumiem!- zawołała za nim Brittany ale mimo wszystko pobiegła
-Chodź...- Maks otworzył drzwi od jednego ze sklepów
-Sklep ''Wszystko dla Lalek''?- zdziwiła się Brittany czytając szyld- Po co tu przyszliśmy?
-Bo raczej w sklepie z normalną odzieżą nie znajdziemy tego czego szukamy- zaśmiał się Maks wchodząc do środka, za nim weszła Brittany
-Ech... Szkoda że sklep jest opuszczony...- westchnęła
-Teraz dobrze. Nie musimy płacić! A ty... Ty tu zaczekaj!- zawołał przez ramię Maks i pobiegł w głąb sklepu zostawiając Brittany zdziwioną, stojącą na ladzie. Po chwili wrócił niosą kilka ubrań w rękach
-Trzymaj- powiedział podając jej ubrania
-To są... Ubrania a'la EMO?- zdziwiła się Brittany zerkając na rzeczy
-Tak! Dzielnica jest jaka jest. Wygląd jest tu ważny, a góruję tu właśnie taki styl. Wybierz sobie coś jak ci się spodoba- zachęcił Maks- Ale z tym EMO to bez przesady!
-Hmmm... Skoro nalegasz...- Brittany wzruszyła ramionami i odeszła, by chwilę potem wrócić
-Woooow....- westchnął z zachwytem Maks widząc nową, odmienioną Brittany
-I jak?- zapytała Brittany poprawiając spódniczkę. Wyglądała zupełnie inaczej! Różowa bluzeczka na ramiączkach, czarna, skórzana kurtka. Tylko czarna spódniczka z falbankami dodawała dziewczęcego uroku. W skrócie: Brittany wyglądała lepiej niż zwykle!
-Wyglądasz...- zaczął Maks szukając odpowiedniego słowa- Wyglądasz niesamowicie!- dodał z westchnieniem
-Dzięki!- zachichotała Brittany
-To teraz możemy iść! Chodźmy!- powiedział Maks
-Ech... Zrozumieć twój tok myśli...- westchnęła Brittany- To nie lada wyzwanie...
-Phi! Przesadzasz!- odparł Maks
-No nie sądzę... Znowu gdzieś idziemy a ja nie wiem gdzie!- rzekła Brittany kiedy wychodzili ze sklepu na uliczkę
-Rany! Ale mi się maruda trafiła!- udał jęknięcie Maks- Jak chcesz możesz tu zaczekać!
-To zamiast łazić nie-wiadomo-gdzie... raczej zaczekam...- powiedziała Brittany- Tylko wracaj szybko! Jakoś... Jeszcze się nie przyzwyczaiłam do tego miejsca...
-Jak chcesz- wzruszył ramionami Maks- Ja zaraz wracam! Nigdzie się stąd nie ruszaj!- zawołał przez ramie i odbiegł.
Ledwo minął jeden dom a usłyszał głośny, dziewczęcy pisk z miejsca w którym zostawił...
-Brittany!- szepnął do siebie i natychmiast, jak na miotle popędził z powrotem. Wyjrzał przez róg budynku. Brittany nie stała, wisiała głową w dół gorączkowo próbując się wydostać z pułapki. Jakiś chłopak, jakiś 18-latek trzymał ją za ogon. Maks należał do osób które najpierw działają potem myślą. Jednak zobaczył że porywacz ma nóż, biedny Maks nie miał szans... Ale przecież musi coś zrobić! Wpadł na pewien szalony i nieodpowiedzialny ale jedyny pomysł. Szybko i cicho podbiegł do chłopaka, wskoczył mu na rękę i zwinnym ruchem wyciągnął ogon Brittany z uścisku. Chłopak po chwili zauważył różnicę i obrócił głowę.
-To my już zmykamy!- rzucił Maks, złapał Brittany za rękę i pociągnął za sobą
Chłopak przez chwilę przyglądał się jak jego zdobycz ucieka. Po chwili cofnął się i uciekł.
Maks zwolnił dopiero kilka dzielnic dalej. Brittany oparła się o ścianę dysząc ciężko. Była przerażona. Takie coś to blizna na całe życie!
-Wszystko dobrze?- zapytał Maks- Nic ci nie zrobił?
-N-nie... Wszytko g-gra... Tak myślę...- odparła Brittany
-Super...- uśmiechnął się Maks i spojrzał w dół. Dopiero teraz spostrzegł że wciąż trzyma Brittany za rękę... Ale o dziwo mu to nie przeszkadzało- Jak chcesz mogę cię zabrać do domu...- dodał po chwili dziwnie smutnym głosem
-Nie!- odpowiedziała gwałtownie Brittany- Nie musisz! To nie twoja wina! Naprawdę nic mi nie jest! Wszystko gra.- uśmiechnęła się spokojnie- Dzięki za ratunek... To było coś!
-Heh... To nic takiego...- powiedział skromnie Maks
-Może i tak... Ale mimo wszystko dziękuję- po tych słowach Brittany pochyliła się i cmoknęła go w policzek. Maks znieruchomiał.
-Woow...- westchnął i zaśmiał się nerwowo
Brittany uśmiechnęła się widząc jego zmieszaną minę.
-Chodź! Chce ci coś pokazać!- zawołał nagle Maks
Brittany spojrzała na niego nieufnie
-Tak wiem. Znowu! Ale to jest warte tego wszystkiego!- usprawiedliwił się chłopak- To jak?
-Jasne że z tobą idę!- zaśmiała się Brittany i pobiegła za nim
-Daleko jeszcze?- zapytała wiewióretka kiedy wchodzili po schodach jakiegoś budynku
-Już niedaleko. Zaufaj mi!- odparł Maks otwierając drzwi na dach
-To tutaj? Tylko po to żeby zobaczyć...- Brittany urwała bo właśnie wyszła na zewnątrz
-Mówiłem...- mruknął Maks dumnie
-O rany...- westchnęła Brittany.
Widok był świetny! Widok z wysokiego budynku o zachodzie słońca jest... trudno to opisać! Widok na panoramę, Wieża Eilffla, za nią zachodzące słońce. Brittany była zachwycona. Usiadła obok Maksa.
-To jest... przepiękne!- zawołała- Skąd ty...
-Och wiesz... Często tu wpadam... Taka oaza spokoju- odparł Maks
-Teraz zrozumiałam...- zaczęła Brittany- To wszystko co o was słyszałam... to nie prawda! Jesteś naprawdę fajny!
-Ty też jesteś miła... Naprawdę cię lubię...- po tych słowach oboje odwrócili głowy.
Ich twarze znajdowały się kilka centymetrów od siebie. Maks dyskretnie spojrzał w dół. Trzymali się za ręce. Ponownie spojrzał Brittany w oczy.
''Nie wstydź się!''- usłyszał w głowie
''Nie wstydzę się!''- pomyślał... i pocałował Brittany!
Subskrybuj:
Posty (Atom)